دربارهء حديث غدير و دلالت آن بر امامت و ولايت برتر مىانگاريم و معتقديم كه علم كلام موجب تفرقهء بين مسلمانان است - آن گونه كه آقاى شيخ محمّد مهدى شمس الدين بيان كرد - و گويا كه بزرگان شيعه و اهل سنّت ، زندگى خود را در مباحثى كه هيچ ثمرى نداشته گذرانده و هم‌چنان مىگذرانند ؛ چرا به خدا و رسولش مراجعه نمىكنيم تا راه وحدت ميان مسلمانان را از كتاب و سنت اخذ كنيم با آن كه خداى سبحان در هر امر مورد اختلافى به رجوع به اين دو فرمان داده و فرموده است كه : « فَإِنْ تَنازَعْتُمْ في شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَ الرَّسُولِ » ؛ « 1 » پس هر گاه در امرى نزاع داشتيد ، آن را به خدا و پيامبر او باز گردانيد . و آن گاه دربارهء آن چه از آن حضرت رسيده فرموده : « وَما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَما نَهاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا » ؛ « 2 » و آن چه را پيامبر براى شما آورده بگيريد و از آن چه شما را باز داشته ، خوددارى كنيد . آرى ، رسول اللَّه راه را نشان داده‌اند و به امت وصيت فرموده‌اند . حديثى داريم كه همگى آن را روايت مىكنيم ؛ امّا چه خوب است

--> ( 1 ) . سورهء نساء : آيهء 59 . ( 2 ) . سورهء حشر : آيهء 7 .