را گرفته و با او به‌عنوان حاكم و فرمانرواى بعد از پيامبر بيعت كردند . بخش ديگرى از جامعه كه در آنها صحابه بزرگى همچون سلمان ، مقداد و ابو ذر و قبايلى همچون قبيله « مالك بن نويره » به چشم مىخوردند ، بر عهد غدير و ولايت ، خلافت و امامت حضرت على عليه السّلام باقى ماندند ، و اين نقطه آغازين تقسيم جامعه تازه مسلمان بعد از پيامبر صلّى اللّه عليه و إله به دو بخش هواداران خلفا و هواداران امامان از اهل بيت پيامبر صلّى اللّه عليه و إله بود ، اما مسئله به همين‌جا ختم نشد ؛ چراكه مكتب خلفا كه قدرت و حكومت را در اختيار گرفته بودند به امامان و هواداران مكتب آنها به ديده دشمن نگريستند و به قتل ، حبس و تبعيد آنها اقدام مىنمودند ، بطورى كه از يازده امام از اهل بيت پيامبر صلّى اللّه عليه و إله تنها حضرت على عليه السّلام نزديك به پنج سال و امام حسن مجتبى عليه السّلام نزديك به شش ماه حكومت كردند ، و هر يازده امام معصوم عليهم السّلام از اهل بيت پيامبر صلّى اللّه عليه و إله به دست خلفا يا به تحريك آنها به شهادت رسيدند تا امام دوازدهم كه در پشت پرده غيبت قرار گرفت ، علاوه بر آن هواداران أئمه نيز كه بعدها اماميه ، شيعه و . . . خوانده شدند ، به بدترين شكل سركوب و قتل‌عام مىشدند ، ولى نكته حايز اهميت اين است كه امامت به رغم تمام اين تضييقات ، زنده و پويا به راه خود در هدايت بخش مهمى از جامعه ادامه داد و در هردوره از تاريخ جامعه اسلامى نه تنها حقيقت‌جويان و تشنگان اسلام ناب را در زير چتر خود گرفت ، بلكه در شعاعهاى بعدى به انحاء مختلف ، هواداران مكتب خلفا و حتى شخص خلفا از نورافشانى علمى و گره‌گشايى آنها در حد ظرفيت خود بهره‌مند شدند ، و امامان و پيروان آنها بزرگوارانه در اين باب كوتاهى نكردند ، به‌طورى كه