على ربانى گلپايگانى
89
درآمدى به شيعه شناسى ( فارسى )
فصل پنجم شيعه در عصر امويان حكومت بنى اميه با زمامدارى معاوية بن ابى سفيان در سال 41 هجرى آغاز گرديد . و در سال 132 هجرى با زمامدارى مروان حمار پايان يافت . در اين دوره شيعيان در شرايط بسيار سخت و ناگوارى زندگى مىكردند . اما فراز و فرودهايى را نيز در برداشت ؛ فشار و سختگيرى در قسمتى از اين دوران فزايندهتر و دردناكتر بود . در مجموع مىتوان عصر امويان را به دو دورهى كلّى تقسيم كرد . دورهى قبل از قيام كربلا ، و دوره پس از قيام كربلا . اين تقسيمبندى بر اين اساس است كه قيام كربلا تأثير بسزايى در افكار و عواطف مسلمانان گذاشت و حكومت بنى اميه را با چالش جدّى مواجه ساخت . اينك به اختصار در مورد شرايط شيعه در اين دو دوره سخن خواهيم گفت : الف ) پيش از قيام كربلا پس از شهادت امير المؤمنين عليه السّلام امام حسن مجتبى عليه السّلام ، عهدهدار امر امامت