على ربانى گلپايگانى
395
درآمدى به شيعه شناسى ( فارسى )
فصل چهارم سجده بر زمين سجده يكى از برجستهترين افعالى است كه نشاندهندهى حالت خضوع و بندگى انسان است و ازجمله اركان نماز به شمار مىرود . نمازگزار بايد در هر ركعت نماز دو سجده به جاى آورد . اين مطلب مورد اتفاق همهى مسلمانان است . اما در اينكه بر چهچيز مىتوان سجده كرد اختلاف است . شيعه اماميه معتقد است در حال اختيار سجده جز بر زمين و آنچه از زمين مىرويد به شرط اينكه خوردنى يا پوشيدنى نباشد ، جايز نيست . اما اهل سنّت سجده بر اشياى ديگر مانند لباس و فرش را هم جايز مىدانند . مستند شيعه در اين حكم دينى احاديثى است كه از ائمهى اهل بيت عليهم السّلام روايت شده است . البته ، مطالعهى سيرهى پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و صحابه نيز آن را تأييد مىكند . هشام بن حكم گويد : از امام صادق عليه السّلام پرسيدم بر چهچيز مىتوان سجده كرد و بر چهچيز نمىتوان سجده كرد . امام عليه السّلام پاسخ داد : « السجود لا يجوز الّا على الأرض أو على ما أنبتت من الأرض الّا ما أكل أو لبس » ؛ سجده جز بر زمين يا آنچه از زمين مىرويد مگر آنچه خورده يا پوشيده