در حق مؤمن نيست ، بنابراين ، دعا نوعى شفاعت است . شكى نيست كه درخواست دعا از ديگران به اين‌كه انسان به ديگرى بگويد : « ادع لي » : براى من دعا كن ، امرى است مشروع . پس ، درخواست شفاعت از ديگرى به اين‌كه به او گفته شود : « اشفع لي عند اللّه » مشروع و جايز خواهد بود . گذشته از اين ، سيره‌ى مسلمانان گواه بر مشروعيت درخواست شفاعت است ، ترمذى از انس بن مالك نقل مىكند كه وى از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله خواسته است تا در قيامت او را شفاعت كند . « 1 » همان‌گونه كه يادآور شديم ، حقيقت شفاعت دعا و درخواست عفو و آمرزش گنهكار توسط پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و ديگر شفاعت‌كنندگان در قيامت است . در قرآن كريم مواردى نقل شده است كه بر مشروعيت درخواست دعا از ديگرى دلالت مىكند . 1 . فرزندان يعقوب ، از پدر خواستند تا براى آمرزش آنان استغفار كند . « 2 » 2 . به گنهكاران توصيه شده است كه براى عفو و آمرزش گناهانشان ، هم خود استغفار كنند و هم از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بخواهند تا براى آنان استغفار كند . « 3 » ممكن است گفته شود : آنچه وهابيان انكار مىكنند ، طلب شفاعت از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله پس از وفات اوست ، نه در حال حيات آن حضرت ، و ادلّه‌ى يادشده مربوط به درخواست شفاعت و دعا از آن حضرت در حال حيات اوست .

--> ( 1 ) - صحيح ترمذى : 4 / 42 باب ما جاء في شأن الصراط . ( 2 ) . يوسف / 97 . ( 3 ) - نساء / 64 .