مقام نبوت و خلّت به ابراهيم عطا كرد ، و او را به چنين شرافتى نايل ساخت . و فرمود : إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً ، ابراهيم كه به داشتن چنين مقامى شادمان شده بود ، آن را براى فرزندانش درخواست كرد ، و خداوند فرمود : لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ . اين آيه‌ى امامت هر انسان ستمكارى را باطل مىسازد ، و آن را تا قيامت مخصوص پاكان و برگزيدگان مىداند . آنگاه خداوند اين كرامت را در پاكان از فرزندان ابراهيم قرار داد و فرمود : وَ وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ نافِلَةً وَ كُلًّا جَعَلْنا صالِحِينَ ، وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا وَ أَوْحَيْنا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْراتِ وَ إِقامَ الصَّلاةِ وَ إِيتاءَ الزَّكاةِ وَ كانُوا لَنا عابِدِينَ . از آن پس ، امامت نسل‌درنسل در پاكان از ذرّيه‌ى ابراهيم باقى ماند . تا به پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله رسيد و او آن را به دستور خداوند به على عليه السّلام سپرد ، و اين مقام در پاكان و برگزيدگان از فرزندان او باقى ماند و تا قيامت ادامه خواهد داشت ؛ زيرا از اين پس پيامبرى برانگيخته نخواهد شد . « 1 » تا اين‌جا روشن شد كه بعد عرفانى امامت عالىترين بعد و مرتبه است . اين مرتبه از امامت با نوعى از هدايت همراه است ، كه مىتوان آن را هدايت باطنى ناميد . هدايتى كه به امر الهى تحقق مىپذيرد : وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا مقصود از امر همان است كه در جاى ديگر فرموده است : إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَيْئاً أَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ ، فَسُبْحانَ الَّذِي بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْءٍ « 2 » و در جاى ديگر

--> ( 1 ) . اصول كافي : ج 1 ، كتاب الحجة ، باب في فضل الامام ، ص 154 . ( 2 ) . يس / 83 .