فرموده است وَ ما أَمْرُنا إِلَّا واحِدَةٌ كَلَمْحٍ بِالْبَصَرِ « 1 » . باتوجه به جمله‌ى فَسُبْحانَ الَّذِي بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْءٍ روشن مىشود كه « امر » حقيقتى است ملكوتى ، كه به بعد باطنى موجودات مربوط مىشود ، از تغيير و تدريج و زمان و مكان كه بر عالم خلق ( عالم ملك ) حاكم است ، پيراسته است . بنابراين ، گونه يا جلوه‌اى از هدايت‌گرى امام ، هدايت باطنى و درونى اوست كه با استناد و اتكاء به امر تكوينى الهى تحقق مىيابد . آن‌كس كه دل به امام مىسپارد و جذب مغناطيس ولايت او مىشود ، در پيروى از او سر از پا نمىشناسد . و به چيزى جز رضايت او كه تجلّى رضايت خداوند است ، دل نمىبندد . و در نتيجه به غايت مطلوب و اصل مىگردد . پس هدايت و ولايت باطنى و درونى امام ، از نوع ارايه‌ى طريق نيست ، بلكه از نوع ايصال به مطلوب است . « 2 » در روايتى از امام باقر عليه السّلام آمده است : نور امام در دل‌هاى مؤمنان پرتو افكن و روشنايى بخش‌تر از نور خورشيد در روز است : لنور الإمام في قلوب المؤمنين أنور من الشمس المضيئة بالنهار . « 3 »

--> ( 1 ) . قمر / 50 . ( 2 ) . ر . ك : الميزان : 1 / 271 - 273 . ( 3 ) . اصول كافى ، ج 1 ، كتاب الحجّة ، ص 150 ، باب : انّ الائمة نور اللّه عزّ و جل .