نبوت كسى كه داراى مقام نبوت است به واسطه‌ى سه چيز اثبات مىشود : نخست اين‌كه مطلبى را كه بر خلاف عقل است ادعا نكند مانند اين‌كه مدعى تعدد خالق شود . دوّم اين‌كه مردم را به طاعت خدا و اجتناب از نافرمانى او دعوت نمايد . و سوّم اين‌كه به دنبال دعوى نبوت معجزه‌اى همراه با تحدّى « 1 » بياورد و معجزه او با كارى كه انجام آن را وعده كرده است هماهنگ باشد . « 2 » هرگاه كار خارق‌العاده از جانب خداوند در حق اولياى الهى ظاهر شود و يا دعوى نبوت با تحدّى همراه نباشد « كرامت » ناميده مىشود . قرآن كريم حضرت مريم مىفرمايد : كُلَّما دَخَلَ عَلَيْها زَكَرِيَّا الْمِحْرابَ وَجَدَ عِنْدَها رِزْقاً ، قالَ يا مَرْيَمُ أَنَّى لَكِ هذا ، قالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ ، إِنَّ اللَّهَ يَرْزُقُ مَنْ يَشاءُ بِغَيْرِ حِسابٍ « 3 » . تفاوت معجزه با كارهاى خارق‌العاده‌اى كه ساحران و مرتاضان انجام مىدهند به جهات ذيل باز مىگردد : الف : سبب و منشأ غير طبيعى معجزات پيامبران عنايت و مشيت خاص الهى است ، ولى در سحر و مانند آن قدرت و اراده‌ى شياطين است . ب : غايت و هدف معجزات جز رضاى خداوند و خير و صلاح بشر نيست ، ولى در سحر و امثال آن هدف رضاى نفس و مصالح فردى و مادى است .

--> ( 1 ) . تحدّى اين است كه پيامبر به مردم بگويد : اگر پيامبرى مرا قبول نداريد ، كارى مانند عمل من انجام دهيد . ( 2 ) . قواعد العقائد : ص 87 - 88 . ( 3 ) . آل عمران / 37 .