قرآن كريم فلسفهء كوچ اجبارى يهوديان از وطن خود را مخالفت و ستيزه جويى با خدا و رسولش دانسته ، مىفرمايد : « وَلَوْلا انْ كَتَبَ اللَّهُ عَلَيْهِمُ الْجَلاءَ لَعَذَّبَهُمْ فِى الدُّنْيا وَ لَهُمْ فِى الْآخِرَةِ عَذابُ النَّارِ * ذلِكَ بِانَّهُمْ شاقُّوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ مَنْ يُشاقِّ اللَّهَ فَانَّ اللَّهَ شَديدُ الْعِقابِ » « 1 » و اگر خداوند بر آنها حكم كوچ كردن از وطن نمىكرد ، هر آينه در دنيا عذابشان مىكرد و عذاب آتش در آخرت براى آنهاست . اين بدان سبب است كه آنان با خدا و رسولش سخت دشمنى و مخالفت كردند و هر كس با خداوند دشمنى كند ، كيفر خدا بسيار سخت است . ب - فتنهء منافقان منافقان كه پيوسته در حال فتنه‌جويى و آتش افروزى بودند ، در جنگ بنىالمصطلق با رسول خدا ( ص ) شركت كردند . در اين جنگ ، ميان دو تن از مسلمانان اختلاف كوچكى پيش آمد ، اما منافقان آن را تبديل به نزاع ميان مهاجر و انصار كرده ، مسلمانان را در آستانهء رويارويى با يكديگر قرار دادند . پيامبر ( ص ) كه از ماجرا آگاه شد ، با صدور يك فرمان نظامى توطئه را خنثى ساخت . حضرتش دستور داد سپاه حركت كند و فتنه خاموش شد . تعدادى از مسلمانان پيشنهاد تنبيه عبدالله ابى ، سركردهء منافقان را دادند ، ولى رسول خدا ( ص ) جايز ندانست و از خطاى سركردهء منافقان گذشت . « 2 » دشواريهاى خارجى ناكامى مسلمانان در جنگ احد براى تعدادى از قبيله‌هاى اطراف مدينه امر را مشتبه ساخت و پنداشتند كه نيروى نظامى حكومت اسلامى از ميان رفته و آنان مىتوانند با تهاجم به مدينه غنيمتهاى زيادى به چنگ آورند . يكى از قبيله‌هاى اطراف مدينه به نام بنىاسد كه چنين قصدى داشت ، به وسيلهء سپاه اسلام غافلگير شد . پيامبر ( ص ) دستور

--> ( 1 ) - حشر ، آيات 3 و 4 . ( 2 ) - براى آگاهى بيشتر ر . ك . السيرة النبويه ، ج 3 ، ص 302 - 308 .