كرده است . « 1 » روى آوردن مادران به نيروى كار حقوق بگير ، نرخ صعودى طلاق و در نتيجه ترك كودكان از سوى پدران و نيز افزايش ميزان ساعت كار ، عواملى است كه بر ميزان وقتگذارى والدين براى فرزندان‌شان تأثير گذاشته‌است . كارگر معمولى در حال حاضر سالانه 163 ساعت بيش از سال 1969 ؛ يعنى سالانه يك ماه اضافى كار مىكند . « 2 » ناتوانى روبه‌افزايش والدين براى اختصاص دادن وقت قابل توجهى به فرزندان خود ، سبب شده است تا ميليون‌ها نوجوان به حال خود رها شوند و كم يا بيش به صورت نامطلوبى با امر دشوار رشد كردن ، در دهه 1990 دست‌وپنجه نرم كنند . درست است كه برخى كودكان همچنان در جوامع حمايت‌گر توسط والدينِ با فكر و با توجه بزرگ مىشوند ، اما وضعيت كلى جامعه اين چنين نيست . آمريكاى معاصر متشكل از والدين پرمشغله و تنش‌زده‌اى است كه روزبه‌روز توانايى حضور در كنار فرزندان‌شان را از دست مىدهند . اكنون خروارها مطلب مكتوب وجود دارد تا به والدين بگويد چگونه پدر و مادرى باشند . قدم به هر كتابفروشى كه بگذاريد ، با قفسه‌هايى پر از جزوه‌هاى راهنما روبه‌رو مىشويد كه به تفصيل مهارتها و فنون پدر و مادرى كردن را تشريح كرده‌اند . با وجود اين ، به رغم ادعاهاى كارشناسان ، هيچ دستور كار واحدى براى بزرگ كردن كودكان وجود

--> ( 1 ) - Edward N . Wolff , " The Economic Status of Parents in Postwar America " , paper prepared for the Task Force on Parent Empowerment , Sept . 20 , 1996 , p . 9 . ( 2 ) - Juliet B . Schor , The Overworked American : The Unexpected Decline of Leisure ( New York : Basic , 1992 ) , p . 29 .