عين‌حال كه تكان دهنده و شرم‌آور است ، جهت دستيابى به آنها ، برخى عوامل ناديده گرفته شده‌است . نخست آنكه حدود 40 درصد از « پدران غايبى » كه در اين گزارش مورد بحث قرار گرفته‌اند ، نه حق حضانت داشته‌اند و نه حق ديدن فرزندان‌شان را ؛ بنابراين توانايى ايجاد ارتباط با فرزندان‌شان را نداشته‌اند . خيلى عجيب به نظر مىرسد كه آنها را با واژه تحقيرآميز « غايب » مورد خطاب قرار دهيم در حالى كه آنها حقى براى حاضر بودن نداشته‌اند . به علاوه ، مطالعه نه چندان شناخته شده‌اى كه توسط وزارت بهداشت و خدمات انسانى صورت گرفته است ، نشان مىدهد مادرانى كه داراى حضانت نبوده‌اند ، به نسبت پدران فاقد حق حضانت ، سابقه بسيار بدترى در تبعيت از قوانين حمايتى كودك داشته‌اند ؛ به اين معنا كه حدود نيمى از چنين مادرانى ، در جهت حمايت از كودكان خود حتى يك گام برنداشته‌اند . « 1 » چنين به نظر مىرسد همين كه ارتباط يك سرپرست ، خواه پدر يا مادر با كودك قطع شود ، ديگر مشاركتى براى حمايت مالى از او وجود نخواهد داشت . بسيار به دور از واقعيت است كه گمان كنيم بدون داشتن ارتباط عاطفى با كودك ، مىتوانيم تمام مسئوليت‌هاى سنتى پدر و مادر را پابرجا نگاه داريم . « 2 » با اين‌حال ، در عوض اتخاذ سياستهايى براى

--> ( 1 ) - Daniel R . Geyer and Steven Favasky , " Custodial Fathers : Myths , Realities , and Child Support Policy , " Journal of Marriage and the Family 55 ( Feb . 1993 ) : 73 - 89 . ( 2 ) - براى مطالعه عميق‌تر ، به مقاله زير مراجعه كنيد : Jack Krammer , " what Do we Really Know About Child Support ? " Crisis ( Jan . 1994 ) : 16 .