پدران و مادرانِ امروز ، با تمام وجود مىفهمند كه جامعه ، آنها را در شرايط اسف‌بارى رها كرده و به دستور كارهاى ديگر پرداخته است . آنها كاملًا نوميدانه مىكوشند كه در برابر اين وضعيت واكنش نشان دهند ، اما به رغم اين آگاهى تازه به دست آمده ، عده كمى درمىيابند كه فشارهاى خارجى تا چه اندازه شديد شده است . پدران و مادران معمولى ، در صورتى كه ميزان دشمنى اقتصاد ، دولت و فرهنگ را با خود درك كنند ، روزگار سختى خواهند داشت . رسانه‌هاى متخاصم بياييد اندكى درباره بلندگوهاى فرهنگىمان بينديشيم . در پرده نخست نمايش تلويزيونى پرطرفدار به اصطلاح زندگى من شخصيت اصلى كه يك دختر افسرده پانزده ساله است با خود مىگويد : « تازگيها حتى دلم نمىخواهد به مادرم نگاه كنم . دلم مىخواهد صد تا چاقو به او بزنم . » روزنامه واشنگتن پست در مقاله‌اى به اين نكته اشاره مىكند كه در رسانه‌هاى ما ، والدين يكى از معدود گروههايى هستند كه به طور مرتب مورد تمسخر و تحقير قرار مىگيرند و به حاشيه رانده مىشوند . » « 1 » تصويرى كه تلويزيون از والدين ارائه مىدهد ، تصوير افراد خسته كننده ، مغرور ، نادانهاى پست و خسيس ، انسانهاى كم‌خردى كه بيش از اندازه مراقب فرزندان خود هستند يا آدمهايى بيمار و كسل و آزاردهنده است . مادرها به

--> ( 1 ) - Megan Rosenfeld , " Father Knows Squat , " Washington Post , Nov . 13 , 1994 , p . G 1 .