در فارس و كرمان و اصفهان و عراق و رى و خوزستان حكومت‌هاى مستقل تشكيل گرديد ، و هريك از اين حكومت‌ها طعمه حكومت‌هاى نيرومندترى چون غزنويان و سلجوقيان شد . در فاصله مرگ عضد الدوله بسال 372 ه ، تا ورود طغرل سلجوقى ببغداد و سقوط ملك رحيم واپسين پادشاه آل بويه بسال 447 ه . ، يعنى در حدود 75 سال جنگ خانگى بين بازماندگان آل بويه ادامه داشت . از جمله پس از مرگ شرف الدوله جانشين عضد الدوله بين فرزندان او و صمصام الدوله فرزند ديگر عضد الدوله كه پس از كور شدن و فرار از قلعه پهن دز بسيراف بود جنگ در گرفت . آغاز كشمكش بين ديالمه و تركان در سپاه آل بويه ، قتل صمصام الدوله ، جنگ بين بهاء الدوله و فرزندان عز الدوله ، و سرانجام خونريزى و جنگ بين پسران بهاء الدوله ( سلطان الدوله و ابو الفوارس ) بر سر تصرف شيراز و فارس ، ضربات پىدرپى و بىامانى بود كه فارس را رو بويرانى برد . سرانجام ابو كاليجار پسر سلطان الدوله بسال 471 ه . در شيراز بسلطنت نشست . او جوان و بىتجربه بود و حكومت او با شورش سپاه بسبب نرسيدن جيره و حقوق همراه گشت . از طرفى ابو الفوارس نيز كه خود از مدعيان حكومت فارس بود و مدتى نيز بر شيراز حكومت كرده بود مجددا بشيراز آمد . بين اين دو سرانجام صلح برقرار شده حكومت فارس به ابو الفوارس رسيد . ابو الفوارس پس از رسيدن به حكومت در فارس بىعدالتى پيشه كرد ، و با بيداد و اخذ مالياتهاى سنگين مردم را بشورش كشاند . تا سرانجام مردم به ابو كاليجار متوسل شدند و دوباره جنگ بين آن دو آغاز گرديد ، و بشكست ابو الفوارس انجاميد . ( ابو الفوارس بسال 419 ه . درگذشت . ) ابو كاليجار مرزبان بن سلطان الدولة بن بهاء الدوله بن عضد الدوله نيز بسال