گورهاى سنگى دفن ميكردند ، يا در تابوت مىنهادند و در حقيقت اين تلفيقى بود از رسوم جديد و قديم . آداب و رسوم كهن ايرانى نه تنها بفراموشى سپرده نشد ، بلكه سدى پايدار و نفوذناپذير بود براى پيش‌گيرى از رواج و گسترش آداب جديد . براى روشن شدن موضوع بهتر است بطور بسيار مختصر بآداب مربوط بدفن مردگان در اسلام نگاهى كنيم تا با مقايسه با آنچه در ايران معمول بوده و هست دريابيم كه چه تفاوتهائى بين آنها وجود دارد ، و ريشه اين تفاوتها چيست ؟ آداب كفن و دفن و سوگوارى در اسلام بسيار ساده و بىپيرايه و آسان وضع گرديده است . در اسلام مقرر گرديده كه بايد مرده را هرچه زودتر پس از جان دادن به خاك سپرد ( حتى بهنگام شب ) سطح قبر بايد با زمين مساوى باشد . و هرگونه تزئين قبر مكروه است . محل قبر بايد نزديكترين مكان به محل درگذشت باشد . ساختن سايبان بر قبر مكروه اعلام شده ، و بر بازماندگان در گذشته نوحه‌گرى و فرياد زدن و جامه دريدن حرام است . تسليت بر صاحبان سوگوارى تا سه روز مستحب است ، و پس از آن مكروه . و نيز مستحب است كه براى سوگواران طعام و غذا فرستاده شود . زيرا اندوه از دست رفتن عزيزان آنان را از تهيه خوراك باز ميدارد . چنان كه پس از شهادت جعفر طيار در غزوه موته ، پيغمبر اكرم دستور داد تا براى بازماندگان جعفر طعام بفرستند و فرمود كه بر آنها مصيبتى وارد شده كه آنها را به خود مشغول داشته است . « 251 » . اما مراسم و آداب كفن و دفن و سوگوارى بر درگذشتگان در ميان ايرانيان از ديگر مسلمانان مفصل‌تر و پرتشريفات‌تر است . تا جائى كه رسالات متعدد و مفصل در مراسم كفن و دفن و تشيع و سوگوارى بر مردگان نوشته‌اند . مقايسه‌اى بين آنچه امروز بين ما ايرانيان بعنوان آداب و رسوم مربوط

--> ( 251 ) - راهنماى مذهب شافعى حاج شيخ الاسلام كردستانى ص 93 - 98 .