واسطه عللى براى او دست داده و اين از مواردى است كه باطن با ظاهر مخالفت دارد . » ( طباطبايى ، 1363 ، ج 2 ، ص 46 ) با توجه به معناى لغوى فوق ، معلوم مىشود كه منظور از دعا ، در واقع دعوت كردن خدا و درخواست از خدا براى توجه و عنايت بيشتر به حال و وضع دعوت كننده است . اصطلاحاً دعا به راز و نياز و مناجات و درد دل گفتن با خدا گفته مىشود كه درآن انسان عقده گشايى كرده و از خداوند قادر متعال استمداد و توجه بيشتر درخواست مىكند . دعا ، نياز همگانى : نكته ديگر آنكه ، دعا فقط مختص به كسانى نيست كه گرفتارند و يا درگير مشكلات و ناملايمات باشند بلكه همهء مردم حتى آنها كه در رفاه و آسايش هستند نيز نيازمند به دعاء و استمداد از رحمت الهى جهت حفظ و حراست نعمتهاى خدادادى و اكتسابى مىباشند . چون انسان غالباً گناه مىكند و خطا كار است و از طرفى حسن پرستش يكى از ابعاد وجودى و فطرى انسان است لذا دعاء ، مناجات ، ارتباط با خدا ، خلوت كردن با خدا ، صحبت كردن با قادر متعال ، عقده گشايى و عرض حال به ساحت قدس الهى نيازى است كه همگان بدان احتياج مبرم دارند و فقط مختص افراد گرفتار و داراى مشكل نيست و اصولًا دعاى واقعى آن است كه درآن از خداوند طلب كمال و تعالى بيشتر بشود و منحصر به درخواستهاى دنيوى نگردد .