در اين ارتباط اميرالمؤمنين ( ع ) در حكمت 294 مىفرمايند : « تصور نشود كه فرد مبتلا به بلاى الهى و گرفتار مشكلات دنيا از كسى كه در آسايش و رفاه است به دعا نيازمندتر مىباشد . چون فرد مرفه نيز نيازمند دعاست تا نعمت را از دست ندهد و رفاه باعث طغيان او نشود : ماالمبتلي الذي قد اشتد به البلاء با حوج الي الدعاء من المعافي الذي لايامن البلاء » . اجابت دعا مقتضاى حكمت الهى : خداوند حكيم هرگز استعداد و قوه‌اى را در نهاد هيچ موجودى قرار نداده مگر آنكه پاسخ و ما بازاى آن را نيز در جهان خارج قرار داده است و اگر جز اين باشد از حكمت خدا بدور است لذا امام ( ع ) مىفرمايند : « ما كان الله . . . ليفتح علي عبد باب الدعاء و يغلق عنه باب الاجابه . » هرگز خداوند حكيم درب دعا را بر بنده‌اى نگشوده است و در همه حال درب اجابت را بسته باشد . به ازاى دعاء انسانهاو بندگان خدا ، وجود اجابت الهى لازم است چنانچه خداوند در قرآن نيز به اين حقيقت تصريح كرده است . ( غافر ، آيه 6 ؛ بقره آيه 186 ) در اين رابطه امام على ( ع ) در يكى از خطبه‌هاى خويش مىفرمايند : هر كس از خداوند سؤال و در خواستى بكند حكمت خداوند اقتضاء مىكند كه اجابت نمايد : « و من ساله اعطاه . » ط 89 ف 5 هر كس از خداوند مسئلت بدارد عطايش خواهد فرمود .