است كه وقتى ما از درگاه خدا درخواست مىكنيم كه فلان چيز را به ما بده معنايش اين است كه خدا به وظيفه خويش آشنا نيست و به عبارت ديگر ، دعا كردن معنايش اين است كه خدا نمىداند ما چه احتياجاتى داريم كه بايد برآورده شود . لذا وقتى دعا مىكنيم ، در واقع در حال تذكر دادن لزوم انجام وظيفه به خدا هستيم ! و اين معنايش اين است كه به خدا بفهمانيم كه او عادل نيست ، بلكه ظالم است كه ديگران را از مواهب خود برخوردار كرده و از ما دريغ داشته است ! و دقت و انضباط ندارد ( جهت اطلاع بيشتر ر . ك . به : كارل ، 1356 ) . اين ادعا به قدرى سطحى است كه مانند اين مى ماند كه مسلمانى بگويد به دليل آنكه خداوند رزّاق و روزى رسان است پس نيازى به كار و تلاش نيست ؛ چرا كه به دنبال روزى رفتن نوعى جسارت به خدا است . به هر حال ، در ادامه اين فصل در مورد جايگاه دعا در منابع اسلامى و در فصل دوم در مورد عقايد الكسيس كارل به طور نسبتاً مشروح بحث خواهد شد . جايگاه « دعا » در قرآن در اينجا ، قصد ما آن است تا به طور مجمل ، جايگاه نيايش در قرآن جهت اطلاع نسبى دانشجويان مطرح شود . بديهى است بحث جايگاه نيايش در قرآن نيازمند نوشتارى مستقل و مفصل است كه فعلًا در چاپ اول اين كتاب از ذكر آن صرف نظر مىشود .