امرا و سران سپاهى به كمك او مىآمدند چنان كه هنگام وصول بساحل فرات عدد همراهان ايلخان بالغ بر 90000 نفر شد . واقعهء مجمع المروج در 27 ع 1 سال 699 - پس از رسيدن خبر حركت غازان به طرف شام الملك الناصر و امراى او از شام و مصر سپاهيانى گرد كرده به طرف دمشق حركت نمودند و آنجا را مقر لشكريان خود قرار دادند و اختيار كليهء كارهاى كشورى و لشكرى الملك الناصر در دست بيبرس جوشن‌گير حاجب سالار او و سيف الدّين سلّار نايب‌السلطنه بود و اين دو تن بواسطهء طمع‌ورزى امرا و سوء تدبير نتوانستند چنان كه بايد تهيهء لشكر كنند و خود را براى مقابله با عساكر غازان آماده سازند . لشكريان ايلخانى پس از عبور از فرات از طريق عين تاب و حلب به سمت دمشق سرازير شدند و اهالى بلاد سر راه از ترس آباديهاى خود را ترك كرده گريختند حتى بلبان طبّاخى حكمران حلب و قراسنقر حاكم حماة هم به طرف حمص فرار نمودند . غازان كه قبل از هر چيز مصمم به درهم شكستن قشون الملك الناصر بود به محاصرهء قلعهء حلب و حماة نپرداخت و به عجله خود را به آبادى سلاميّه كه در مشرق نهر العاصى و يك روز فاصله از حمص قرار داشت رساند و در اين نقطه اولين زدوخورد بين لشكريان او و سپاهيان مصرى كه تا اين حدود آمده بودند واقع شد . احوال قشون الملك الناصر به علت نفاق امرا و مماليك با يكديگر زياد خوب نبود مخصوصا مغولان اويرات كه از ترقى يك قسمت از سپاهيان مملوك راضى و خوشبين نبودند در موقع حركت از مصر بشام در بندر غزّه مصمم شدند كه الملك الناصر را بقتل برسانند و دست بيبرس و سلار را از كار كوتاه كرده بار ديگر امير كتبغا را كه از كار دور شده بود بجاى ايشان مستقر سازند . اگرچه توطئه مغولان اويرات مكشوف و جمعى از ايشان بجرم خيانت‌ورزى بمخدوم خود بقتل رسيدند ولى اين پيشامد باعث بروز نفاق و اختلاف در صف مسلمين مصر و شام شد و دل ايشان را در پايدارى در مقابل دشمن سست نمود و بر خلاف وصول اين اخبار باردوى غازان اسباب تقويت كار او گرديد و غازان يقين كرد كه حال لشكر مصر و شام در اين تاريخ با ايام قدوز و بيبرس و قلاوون تفاوت بسيار دارد و حريف او در لشكرآرائى و شمشيرزنى بقدرت آن دلاوران صف‌شكن نيست .