كرد كه در حكومت او يك نقص هست كه نفوذ ملوك الطوائف را محفوظ داشته و آنها را در حكومت كشور شركت داده كه ناچار مغرور شوند و نافرمانى كنند . مورخان از نتايج اين سفارت چيزى نگفته‌اند بهرحال دربار عبد الرحمن ناصر محل رفت و آمد سفيران بود . سفارت اوتو پادشاه سقلاب بسال 334 ه آمد . اميران فرانسه نيز سفيرانى فرستادند و عبد الرحمن با پادشاه ايتاليا پيمانى بست كه وى از ويرانى و نيز بدست فاطميان سخت غمين بود و نيز عبد الرحمن با روم شرقى كه ميخواست جزيره سيسيل را از خليفه فاطمى پس گيرد هم پيمان شد . روابط مسلمانان با روس قلمرو اسلام از ناحيه شرق بمعرض حمله روس بود ، بسال 332 گروهى روسيان كه بشمال ديار خزر اقامت داشتند به آذربايجان حمله بردند و پايتخت آنجا بردنه را تصرف كردند ، روسان به نيرومندى و شجاعت و جنگجوئى شهره بودند ابن مسكويه گويد : " جماعتى بزرگند و جنگجو كه هزيمت ندانند و هيچكس از ايشان پشت نكند تا بكشد يا كشته شود و عادت دارند كه سلاح برگيرند با تبر و اره و چكش ، و با زوبين و سپر جنگ كنند و شمشير نيز دارند با سلاحى دشنه مانند ، و پياده جنگ كنند بخصوص اين مهاجمان . " روسان خزر امير آذربايجان را هزيمت كردند و خواستند مردم را مايل خويش كنند و چون توفيق نيافتند كشتار و چپاول كردند و مردم برذعه را يكسر بكشتند ، ابن اثير گويد : " روسان به برذعه آمدند و نداى امان دادند و رفتار نيك كردند اما سپاههاى مسلمان از هر سو بيامد ، روسان بجنگ ايشان ميشدند و مسلمانان مقاومت نيارستند ، مردم شهر برون ميشدند و روسان را به سنگ ميزدند و فرياد ميكردند ، روسان مردم را منع كردند اما فقط خردمندان بس كردند و ديگر كسان خوددارى نتوانستند و چون اين كار بدرازا كشيد منادى روسان ندا داد كه مردم شهر برون شوند و سه روز مهلت دادند ،