را فرمانرواى بلامنازع آن نواحى مىشمردند و در خلال قرن دهم ميلادى تورن را به خطر انداختند و در آنجا چند دير را ويران كردند و بناحيه مونت فرات و پيه مونت نفوذ كردند در جلگه‌هاى نهرپو استقرار يافتند . آنگاه بسال 325 ه به حدود ليگوريا رسيدند و به شهر ونيز درآمدند و معابر كوهستان آلب و معبر سن‌برنار را به تصرف آوردند كه از مسافران حق عبور ميگرفتند . نشاط عربان باينحد بس نماند كه از كوههاى الب شمالى گذشتند و بسويس راه يافتند و نفوذشان از شمال بدرياى كنستانس و از جنوب تا مارسى و نيس و ژنو رسيد و اسلام را در اين نواحى رواج دادند كه هنوز بيادگار آن روزگار در شهر نيس محله‌اى بنام محله عرب هست . اما در حدود نيمه قرن چهارم هجرى قدرت عربان اروپائى از پس آنكه هفتاد سال در اين نواحى تسلط داشتند ، سستى گرفت و مقدمات زوال آن فراهم آمد . از جمله قلاع معروف عربان كه آثار آن محفوظ مانده قلعه فراكسينتوم بدهكده گارد فره‌نت بود كه هم اكنون در دامنه كوهستان بناحيه شرقى ولايت پرونس در جنوب فرانسه بجاست و كوه قلال كه اصطخرى جغرافيدان معروف از آن نام ميبرد همين است آنجا كه گويد : " و كوه قلال كوهستانى ويران بود و آب و زمينى داشت و گروهى از مسلمانان بر آن دست يافتند و آن را آباد كردند و با فرنگان مقاومت آغازيدند كه موقعى منيع داشتند و سرزمينشان دو روز راه بود . " پادشاه پرونس ميخواست عربان فراكسينيت را از ديار خود برون كند و از اتوى بزرگ امپراطور آلمان كه بسال 962 م امپراطور روم مقدس شده بود كمك خواست و نزديك بود نفوذ عربان را از آنديار براندازد ، اما در آن اثنا يكى از دشمنان وى در ايتاليا بشوريد و او بيم كرد كه دشمن از معابر الب كه بدست عربان بود بر او هجوم آرد بدينجهت با عربان صلح كرد به شرط آنكه راه الب را بر دشمن وى ببندند .