بر او دست يافت و خونش را بريخت ( 444 ) و بر قلمرو او استيلا يافت و دختر مسعود اول را بزنى گرفت ولى رفتار طغرل فرماندهان سپاه و نيز نايب غزنويان را در هند برآشفت و همه كوششى كه در استمالت وى كرد سود نداد . نايب هندوستان سپاه و هم زن طغرل را برانگيخت و ملامت كرد كه چرا از خون عبد الرشيد چشم پوشيده‌اند و كسانى از سران سپاه به خانه طغرل ريختند و او را بكشتند و فرخ‌زاد را به سلطنت بر - داشتند . فرخ‌زاد 444 - 451 فرخ‌زاد هفت سال سلطنت كرد كه همه را با دشمنان و خاصه سلجوقيان به پيكار بود و از جانب سرداران و غلامان نيز امان نداشت . ابن اثير ضمن حوادث سال 450 آورده كه سرداران و غلامان بشوريدند و ميخواستند او را در حمام بكشند ولى بكمك بعضى ياران خود از خطر جست گوئى اينحادثه در او اثر بسيار داشت كه از آن پس پيوسته ياد مرگ ميكرد و از زندگى بيزار بود و چندان نزيست و در صفر 451 بمرد و برادرش ابراهيم بن مسعود ( 451 - 492 ) بجايش نشست كه سلطنتى دراز داشت و با سلجوقيان صلح كرد و در هند قلعه‌هاى بسيار گشود كه مسعود و محمود گشودن نتوانسته بودند . و چون در اين جلد از دوران دوم عباسى از متوكل تا تسلط سلجوقيان بر بغداد بسال 447 سخن ميكنيم باقى سرگذشت غزنويان را به جلد چهارم محول ميداريم انشاء الله . ولى بايد در اين ختم گفتار سخنى چند درباره خصايص دوران غزنوى بگوئيم كه همه سلاطين غزنوى سنيان متعصب بودند و همه فرقه‌هاى غير سنى را چون معتزليان و جهميان و قرمطيان تعقيب و كشتار ميكردند . برواج فرهنگ و هنر كوشش داشتند و شاعران و نويسندگان و دانشوران را عزيز ميداشتند . ابو الفتح عتبى ( 428 ) و ابو ريحان