وَ كُفْرٌ بِهِ وَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَ إِخْراجُ أَهْلِهِ مِنْهُ أَكْبَرُ عِنْدَ اللَّهِ وَ الْفِتْنَةُ أَكْبَرُ مِنَ الْقَتْلِ وَ لا يَزالُونَ يُقاتِلُونَكُمْ حَتَّى يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطاعُوا وَ مَنْ يَرْتَدِدْ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ فَيَمُتْ وَ هُوَ كافِرٌ فَأُولئِكَ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ « 1 » يعنى ميپرسند ترا از جنگ در ماه حرام بگو جنگ در ماه حرام ( گناهى ) بزرگ است و بازگشت از راه خدا و كفر بدوست ولى مسجد حرام و بيرون كردن اهل آن پيش خدا بزرگتر است و فتنه از قتل بدتر است آنها با شما جنگ ميكنند تا اگر بتوانند شما را از دينتان باز گردانند و هر كس از شما از دين خود بازگردد و كافر بميرد اين گونه كسان كارهايشان در دنيا و آخرت بىثمر است و اينان اهل جهنمند و در آن جاودانه خواهند بود . پس از آن مردم قريش كس فرستادند . كه دو تن اسير را بوسيلهء فديه آزاد كنند . پيغمبر گفت ما از شما فديه قبول نميكنيم تا دو يار ما را آزاد كنيد زيرا ما بر آنها بيمناكيم و اگر آنها را بكشيد دو اسير شما را خواهيم كشت . مقصود پيغمبر از اين سخن سعد بن ابى وقاص و عتبة بن غزوان بود كه همراه عبد الله بن جحش از مدينه بيرون رفته بودند و پس از آن بجستجوى شترى برخاسته بودند و به دست مردم قريش اسير شده بودند . سعد و عتبه بيامدند محمد دو اسير را با فديه آزاد كرد ولى حكم بن كيسان اسلام آورد و در مدينه بود تا در حادثهء بئر معونه شهيد گشت . تغيير قبله پيغمبر در عين حال كه براى انتشار اسلام در خارج مدينه كوشش ميكرد درباره قبله نيز بتفكر اندر بود و منتظر بود وحى آسمانى در اين باب نازل شود . هنگامى كه پيغمبر در مكه بود بوقت نماز به طرف كعبه مىايستاد . خداوند ميخواست مسلمانان را آزمايش كند تا معلوم شود كه تا چه حد به دين

--> ( 1 ) - سوره بقره آيه 217