ديگر خطيى كه از براى خدا و رسول باشد . قال رسول اللّه و سلّم : « من اخطى للّه وضع للّه و ابغض للّه فقد استكمل ايمانه . » يعنى اينها كه مذكور شد هر كس كه اينها را براى خدا كند از طلب تكميل ايمان خود كرده است و اگر چنانچه از سر نفس و هوا مىكند از دل‌ها دور و او را در سلوك راه قصور است . پس به هر تقدير بنده يابد كه موانع سلوك را طى كند تا او را به بندگان إله آشنايى شود و لذت ياد كردن حق - سبحانه و تعالى - او را از او چنان ستاند كه او را از دنيا و خلق دنيا فسرده و بيگانه سازد و در اين حال يقين داند كه از پيشگاه حضرت ذو الجلال بر او در رحمت خود گشاده است كه به ياد او مسرور است و اگر حيات ابدى او را باشد و لحظهء از ذكر و ياد حق غافل نبوده باشد هنوز مكافات حق اين نعمت نكرده است ، زيرا كه در آخرت آن چيز كه او را مىبايد و به سبب او درجات عاليه او را خواهد شد همين است و همه انبيا را - صلوات اللّه على نبيّنا و عليهم اجمعين - و اوليا را - قدّس اللّه اسرارهم - هميشه شيوه اين بوده است . در مذمت جاه و طالبان آن به دلايل كتاب اللّه - عزّ و جلّ - و سنّت رسول - صلّى اللّه عليه و سلّم - اما دليل از كتاب اللّه در مذمت جاه آن است كه حضرت جلّ و علا ، فرموده است كه تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذِينَ لا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَ لا فَساداً وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ ، مضمون و فحواى آيت آنكه اين دار آخرت را يعنى بهشت را از براى كسانى ساخته‌ايم كه ايشان در ارض دنيا ارادت بلندى و فساد نكرده‌اند ، يعنى ارادت جاه و فسق و فجور ( 278 پ ) نكرده‌اند . پس حضرت حق سبحانه ارادت علوّ و ارادت فساد را منع فرموده است چنانچه ظاهر آيت است ، فكيف كه در فعل آيد و مقارن فعل باشد و در اين مبالغه است در حذر از طلب جاه و وقع فساد تا بنده مستحق دخول جنت شود و عاقبت مر متقيان از بنده‌ها راست و مراد عاقبت حميده است ، و الّا هر بنده را عاقبتى و خاتمه هست كه آن خير است تا شر است . اما عاقبت حميده حسنه مراحل تقوى راست . پس مراد به علوّ جاه است . آنچه از سنت و حديث دلالت مىكند آن است كه رسول خدا ،