گرفتند . مولانا محمد به طريق سياست و درشتى گفت كه شما ما را تعرض نمىتوانيد رسانيد ، اين كس را مىدانيد ، اشارت به من كرد ، برادر ميرزا خان است كه از بخارا گريخته پيش برادر مىرود . جمعى كثير از ملازمان وى در هر صورت كه باشد متعاقب مىآيند ، چنان كه چند كس پيش شاه « 1 » نيك پى شاه مانده‌اند ، چون ما در قلعه ظفر نرسيم تصور نمايند كه شما را چه خواهند كرد . چون مولانا محمد اين گفت ، غلچه‌ها سست شدند . به آن آواز عبارت كه ايشان راست ، گفتند اى خواجه پلكهات را گير ، آنچه داده بوديم دادند و [ بر ] « 2 » گشتند . چندانكه مبالغه كرديم ديگر ملتفت ما نشدند ، برگشتند و رفتند . ما را روى برگشتن نبود ، با توكّل ، « 3 » وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُونَ 168 را خوانده متوجه شديم . « 4 » تا سحر رفتيم . به روز يك جا خزيديم ، شب ديگر رانديم . وقت سحر به روستاق رسيديم . از مخالفت ملاحدهء ملاعنه ايمن گشتيم . روز ديگر به قلعه ظفر رسيديم . به وقت استيلاى اوزبك كه تقرير رفته است كه هر كس از مردم بدخشان در هر گوشه سر برداشتند و اوزبك چند مرتبه لشكر كشيد ، كارى نتوانست كرد ، در آن ايام يكى از سرداران بدخشان ، مباركشاه بود . ( 148 پ ) جاى محكمى براى خود اختيار كرد . پيش از آنكه استحكام يابد ، اوزبك بر سر وى تاخت برد و در آنجا مبارك شاه محاربه غريب نمود ، اوزبك را شكست داد و بنابر آن قلعه را قلعهء ظفر نام نهاد . و مناسبت ديگر آنكه يك قبيله مردم هستند كه ايشان را مظفريان مىگويند [ و مبارك شاه از مردم اين قبيله بود . اين محل پايتخت بدخشان است ] 169 و اين مبارك شاه را زبير زاغى كشته ، استيلا يافته بود . زبير زاغى را ميرزا خان كشت . چنان كه سابق سمت تحرير پذيرفته است . ميرزا خان از آن باز در قلعه ظفر بود . اكثر هزارجات بالادست 170 بدخشان را ميرزا ابابكر گرفته بود و طرف پايان بدخشان را كه در هموارى بود اوزبك داخل ولايت كه در حيطه تصرف ايشان بود ساخته بود و آنچه در اين ما بين مانده بود بهترين ولايت را شاه رضى الدين چراغ‌كش مع ملاحده بدخشان متصرف گشته ، ميرزا خان در تنگىها اوقات به تنگى مىگذرانيد . در آن حال بنده پيش ميرزا خان رسيدم . با مهر و شفقت پيش آمد . قبل از آمدن بنده به هژده

--> ( 1 ) . نگ : - شاه . ( 2 ) . نب : - بر . ( 3 ) . نب : + كل . ( 4 ) . نگ : برگشتن نبود بلكه توكل تمام بر حمايت خداوند كرده .