غرناطه در سايه درايت ابن الاحمر كم‌كم نيرومند مىشد . فرناندو دژ ارجونه و چند دژ ديگر را بستد و قواى او تا حوالى غرناطه پيش آمد . در سال بعد يعنى سال 1245 لشكر به محاصرهء جيان فرستاد . ابن الاحمر دريافت كه در برابر اين سيل دمان مقاومت نتواند به ناچار پيمان صلح بست و چنان كه گفتيم در زير پرچم قشتاله جاى گرفت . با اين عمل ابن الاحمر ، فرناندوى سوم به اوج قدرت خود رسيد زيرا سراسر جنوب اندلس تحت حمايت و مرهون مشيت او گرديد . فرناندو در همان وقت براى فتح اشبيليه بزرگترين شهرهاى اندلس مهيا مىشد . در سال 1247 م / 644 ه نيروهاى خود را به حوالى اشبيليه فرستاد و بسيارى از دژهاى نزديك به آن را تصرف كرد . فرناندو در همان وقت ناوگان خود را به آبهاى وادى الكبير فرستاد تا نگذارد از راه دريا به اشبيليه مدد رسد . عهده‌دار دفاع از اشبيليه اميرى از موحدين بود به نام السيد ابو عبد الله . مسلمانان در دفاع از شهر خويش رشادتها نمودند ولى مسيحيان هر بار محاصره را سخت‌تر مىكردند . در تمام طول زمستان محاصره ادامه داشت . سال بعد فرناندو لشكرى عظيم بسيج كرد كه بسيارى از متطوعهء مسيحى از آراگون و پرتغال و نيز جمع كثيرى از راهبان و كشيشان در آن شركت داشتند . ابن الاحمر صاحب غرناطه هم مجبور شد بخشى از قواى خود را به يارى پادشاه قشتاله هم‌پيمان خود فرستد . عاقبت شهر بزرگ اسلامى تسليم گرديد . مسيحيان در بيست و سوم نوامبر سال 1248 م / 646 ه به شهر درآمدند و در حال مسجد جامع آن را بر طبق سنت خويش به كليسا بدل كردند و بدين‌گونه بزرگترين شهر اسلامى به دست مسيحيان افتاد و شبح فنا آشكارا و وحشتناك در برابر اندلس پديدار گرديد . فرناندوى سوم در ماه مه سال 1252 م پس از سى و پنج سال حكومت بر قشتاله درگذشت . او را در اشبيليه آخرين شهرى كه فتح كرده بود به خاك سپردند . اشبيليه پس از آنكه به دست فرناندو افتاد به جاى طليطله ، پايتخت قشتاله شد . با اين فتوحات فرناندو عنوان قديس يافت . * * *