سراسر فرمانروايى خود را كه تا سال 467 ه ادامه داشت در زد و خورد با بنى عباد امراى اشبيليه سپرى ساخت كه اينان در آن زمان بزرگترين و نيرومندترين امراى طوايف بودند . چون المظفر باديس بن حبوس بمرد ، نواده‌اش عبد اللّه بن بلكّين بن باديس به جاى او نشست . عبد اللّه بن بلكين همچنان بر سرير قدرت بود تا سال 483 ه كه مرابطين به سردارى يوسف بن تاشفين به اندلس آمدند و بر غرناطه مستولى شدند ، همچنانكه ديگر شهرها را مسخر نمودند و به دول طوايف كه جانشين دولت اموى شده بود و مدت شصت سال حكومت كرده بود ، پايان دادند . مرابطين شصت سال در اندلس درنگ كردند و در اين مدت چند تن از امراى مرابطين كه غالبا از خويشاوندان يوسف بن تاشفين بودند ، بر آن ديار فرمان راندند . در سال 540 ه / 1146 م موحدين به اندلس لشكر كشيدند و شهرهاى اندلس و ثغور آن را يك‌يك تصرف كردند و سه سال بعد يعنى به سال 543 ه / اواخر سال 1148 غرناطه را گرفتند . سردار شهير غرناطه يحيى بن غانيه با هم‌پيمانان مسيحى خويش به شدت از شهر دفاع كرد ولى غرناطه عاقبت سقوط كرد و چون ديگر شهرهاى اندلس به دست موحدين افتاد . اميران و سيّدها ، از فرزندان و خويشاوندان عبد المؤمن به نوبت بر غرناطه فرمان راندند تا آنگاه كه ابو عبد اللّه محمد بن يوسف بن هود ، از بنى هود - امراى پيشين سرقسطه - سر برداشت و بيشتر شهرهاى بزرگ اندلس را از موحدين بستد . از اين قرار كه چون ابو يعقوب يوسف ملقب به المستنصر باللّه ، سلطان موحدين ، به سال 620 درگذشت و فرزندى نداشت ، ابو عبد اللّه محمد پسر برادرش يعقوب المنصور كه در اندلس بود خود را امير بلنسيه خواند و العادل باللّه لقب گرفت . برادر ابو عبد اللّه ، ابو على ادريس كه در اشبيليه بود نيز خود را المأمون لقب داد و دامنهء نفوذ خود را در اندلس گسترش داد . چون ابو عبد اللّه محمد العادل چهار سال بعد در سال 624 ه به دست شورشيان كشته شد ، رياست غرناطه به دست ابو على المأمون افتاد ، او نيز برادر خود السيد ابو عبد اللّه را به غرناطه فرستاد تا از جانب او حكومت كند . المأمون ابو على