محل قرار الملك غرناطة التى * هى الحضرة العليا رهتها زهورها ترى الاسى اعلامها و هى خشع * و منبرها مستعبر و سريرها و مأمومها ساهى الحجى و امامها * و زائرها فى مأتم و مزورها و بسطة ذات البسط ما شعرت بما * دهاها و انى يستقيم شعورها ما انس لا انس المرية انها * قتيلة اوجال ازيل عذارها منازل آبائى الكرام و منشى * و اولى اوطان غذانى خيرها . . . « 46 » ادباى مغرب هم در آن سوى ساحل مراثى جانسوز سرودند و از فضائل اندلس سخن گفتند و از آن حادثهء دردناك ياد كردند . شعراى مغرب بدان سبب كه به صحنهء حوادث نزديكتر بودند و اخبار وحشت‌انگيز را از برادران اندلسى خود مىشنيدند بيش از ديگران از آن فاجعه متأثر شدند و بيش از ديگران واى و فغان سر داده‌اند . بعضى از اين مراثى مغربى در كتاب ازهار الرياض المقرى آمده است . از آن جمله است قصيده ابو العباس احمد بن محمد الصنهاجى مشهور به الدقوق . « 47 »

--> ( 46 ) . اين قصيده را كه بيش از صد بيت است يكى از ادباى الجزاير با ترجمه فرانسوى آن تحت عنوان enU . adanarG ed erreug al rus esuoladna eigelE ناشر آن صويلح محمد گويد كه آن را از يك نسخهء خطى در كتابخانهء الجزاير نقل كرده . تاريخ آن در ماه شعبان سال 897 ه بوده است ( برابر با ژوئن سال 1492 م ) چند ماه پس از سقوط غرناطه . به نظر مىرسد در ايامى بوده كه اسپانيائيها قصد مسيحى كردن مسلمانان را داشته‌اند . ( 47 ) . رجوع كنيد به ازهار الرياض ج 1 / ص 104 به بعد .