وانمود شود كه رعايت عهد و پيمان نمىكند و سرانجام بر آن بود كه از هر طرف غرناطه را در ميان گيرد و آن را منزوى و منعزل سازد . ديديم كه چگونه بلش دژ مالقه در شرق آن ، پس از دفاعى جانانه در ماه جمادى الاول سال 892 ه / ماه مه سال 1487 م به دست مسيحيان افتاد . پس از سقوط شهر بيشتر اهل آن در اطراف آن بخش از اندلس كه هنوز در دست مسلمانان مانده بود ، پراكنده شدند . و بسيارى از آب گذشته به مغرب رفتند . مسيحيان بر همهء دژها و قريه‌هاى مجاور آن چون دژ قمارش و دژ مونتميور غلبه يافتند و بدين‌گونه از هرسوى مالقه را در ميان گرفتند . مالقه همچنان استوارترين ثغور اندلس بود و پس از سقوط جبل طارق آخرين حلقهء ارتباط ميان مغرب و اندلس . فرناندو مىكوشيد همهء راههاى ارتباطى اندلس را به آن سوى دريا قطع كند و استيلا بر مالقه اين مقصود را به حاصل مىآورد . ازاين‌رو لشكرهاى مسيحى پس از تسلط بر بلش و دژهاى مجاور آن روى به مالقه نهادند و در ماه جمادى الثانى سال 892 ه / ژوئن سال 1487 م از دريا و خشكى محاصره‌اش كردند . شهر از سلحشوران مدافع موج مىزد با ساز و برگ تمام حتى چند عدد انفاط و ديگر سلاحهاى سنگين ديگر . مالقه تحت فرمان محمد بن سعد يعنى ابو عبد الله الزغل فرمانرواى وادىاش بود . ولى الزغل از بيم غدر پسر برادر خود امير غرناطه نتوانست خود به يارى مالقه آيد و مالقه تنها ماند . الزغل براى رهايى اندلس از خطرى عظيم كه تهديدش مىكرد راه ديگرى به نظرش رسيد ، بدين‌گونه كه از ديگر پادشاهان اسلام براى آخرين بار يارى طلبد . پس رسولانى نزد امراى افريقيه و نزد سلطان مصر الاشرف قايتباى فرستاد . البته اميد نمىرفت كه مالقه آن‌قدر مقاومت تواند كرد كه از آن فاصلهء دور براى او مدد رسد . دفاع از شهر بر عهده سپاهيان غماره به سردارى حامد ثغرى بود . مسلمانان بارها نزديك بود حلقهء محاصره را بردرند و بارها بر مسيحيان تلفات فراوان وارد كردند ولى مسيحيان بر شدت محاصره افزودند آن‌سان كه تمام راهها بسته شد و ديگر هيچ مدد و آذوقه‌اى به شهر نمىرسيد . مسلمانان به خوردن پوست و برگ درختان پرداختند .