دفاع برخاست . ابو الحسن لشكر به يارى مدافعان لوشه برد . سرانجام مسيحيان با تلفات بسيارى از مردان و سازوبرگ نبرد منهزم شدند . ( در ماه جمادى الاول سال 887 ه / ژوئيه سال 1482 م ) از جمله سلاحهايى كه مسلمانان بدان دست يافته بودند آلتى بود به نام « انفاظ » كه در محاصره شهرها به كار مىبردند و ما بعدها از آن ياد خواهيم كرد . « 24 » هنگامى كه ابو الحسن به مقر فرمانروايى خود بازگرديد اوضاع را دگرگون يافت . با وجود پيروزىاش در جنگ اوضاع داخلى بر خلاف او بود . دعوت امير جوان ابو عبد الله محمد بن ابى الحسن اوج گرفته بود ، آن‌سان كه ابو الحسن را ياراى مقاومت در برابر آن نبود . پادشاه پير به مالقه گريخت . برادرانش امير ابو عبد الله محمد بن سعد معروف به الزغل ( محمد دوازدهم ) در آنجا بود و از آن در برابر لشكر جرارى كه پادشاه قشتاله فرستاده بود دفاع مىكرد . ابو عبد الله محمد « 25 » به جاى پدر بر تخت سلطنت غرناطه نشست . ( در اواخر سال 887 ه ) غرناطه و وادى اش و اعمال آن به اطاعت او درآمد ولى مالقه و غرب اندلس در اطاعت پدرش باقى ماند . ابو عبد الله در اين هنگام جوانى بيست و پنج ساله بود . * * * فرناندوى پنجم پس از هزيمتش در لوشه لشكر به فتح مالقه آراست . مالقه بزرگترين شهر باقيمانده در دست مسلمانان بود . مسيحيان براى آنكه محاصرهء اندلس را از سمت جنوب كامل گردانند مىخواستند آن را تصرف كنند ولى مسلمانان جانانه از اين ثغر استوار دفاع مىكردند . مسلمانان و مسيحيان در ارتفاعات ميان مالقه و بلّش چندبار مصافى خونين دادند و در هر بار مسيحيان منهزم گرديدند و با تلفات و خسارات فراوان بازگرديدند . امير محمد بن سعد الزغل از مالقه بيرون آمد و در همان نزديكى با مسيحيان به پيكار پرداخت . در اين

--> ( 24 ) . اخبار العصر ص 11 . ( 25 ) . در روايت قشتاله و فرانسه ابو عبد الله را lidbaoB مىگويند .