شد . اين پادشاه كه در روايات اسلامى به فرذلند معروف است تا از كشمكشهاى خانوادگى ميان خود و برادرانش فراغت يافت ، آمادهء نبرد با مسلمانان گرديد و در سال 1057 م با سپاه خود از رود دويره و تورمس گذشت و در ولايت لوزيتانيا ( در شمال پرتغال ) پيش تاخت . اينجا مكانى دورافتاده در شمال غربى ، از اراضى مسلمانان بود و تابع مملكت بطليوس ؛ ولى با وجود دورىاش تا حدودى در امور خويش استقلال داشت و در دفاع به خود متكى بود . فرناندو به آنجا لشكر كشيد و دست به كشتار و تاراج زد و بر برخى دژها استيلا يافت ؛ سپس آهنگ شهر بازو ueziV كرد و در محاصره‌اش افگند . مسلمانان بشدت به دفاع برخاستند و تيراندازان مسلمان همانند آن ايام كه آلفونسوى پنجم شهر را محاصره كرده بود مهارت بسيار نشان دادند و جمعى كثير از سربازان دشمن را به ضرب تير كشتند ، چنان كه مسيحيان سه زره دربر كردند و فرناندو مجبور شد منجنيقها نصب كند . سرانجام قشتاليان توانستند پس از تحمل تلفات فراوان به شهر درآيند و به كشتار و اسارت مردم بپردازند . در ميان اسيران آن تيرانداز ماهرى كه سى سال پيش آلفونسوى پنجم به زخم تير مسمومش كشته شده بود نيز وجود داشت . فرناندو فرمان داد دستها و پاهايش را بريدند و چشمانش را كور كردند و شكنجه‌اش دادند تا وفات نمود . سپس فرناندو به لاميگو ( لميقه ) واقع در شمال بازو لشكر برد . و آن دژى مرتفع و استوار بود . فرناندو پس از چند ماه آن دژ بگرفت و بيشتر ساكنانش را كشت يا اسير كرد . اسيران هردو شهر را به بردگى فروخت و جاى ساكنان شهر را به مسيحيان داد . ابن الافطس صاحب بطليوس از جاى خود نجنبيد در حالى كه فرمانرواى آن حدود بود و چنان كه در اخبار مملكت بطليوس گفتيم مىدانست كه كارى از او ساخته نيست . پيش از اين نيز به حملهء فرناندو و به شنترين - در شمال اشبونه بر روى نهر تاجه - اشاره كرديم و گفتيم كه چگونه ابن الافطس در اين هنگام تعهد كرد كه به قشتاله جزيه‌اى به مبلغ پنج هزار دينار بپردازد . فرناندو درصدد به تسليم كشاندن همهء امراى طوايف مخصوصا ابن عباد و ابن ذو النون بود و ايندو در اين هنگام نيرومندترين و مهمترين امراى طوايف بودند ؛ از اين‌رو در سال 1062 م به نواحى شمال شرقى طليطله لشكر برد و بر مدينهء سالم و او سيدا و طلمنكه و وادى الحجاره و قلعة النهر ( الكالادىهنارس ) حمله برد و دست