در حكومت و جامعه با او خصومت مىداشتند ، توانسته بودند نزد بنى جهور او را به صورت مردى كه با همهء اهداف آنها هماهنگ نيست ، تصوير كنند . در هرحال ، ابو الوليد محمد بن جهور بر وزير خود خشم گرفت و به زندانش افگند . ابن زيدون يك سال و چند ماه در زندان ماند و پيوسته قصايد و نامه‌هاى عطوفت‌انگيزى كه دل سنگ را هم آب مىكرد ، براى محمد بن جهور مىفرستاد و مؤثر نمىافتاد . عاقبت تصميم به فرار گرفت و به يارى برخى دوستان وفادارش از زندان بگريخت و در سال 441 ه / 1049 م به اشبيليه رفت و به امير اشبيليه المعتضد بن عباد پناه برد . المعتضد او را وزارت داد و زمام كارها در كف او نهاد . و ما در جاى خود به آن اشاره خواهيم كرد . « 4 » در آن زمان كه ابن زيدون مورد اعتماد خاندان جهور بود در مدايح ايشان قصايدى بلند پرداخته از آن جمله اين ابيات است : لو لا بنو جهور ما اشرقت هممى * كمثل بيض الليالى دونها الدرع قوم متى تحتفل فى وصف سؤددهم * لا يأخذ الوصف الا بعض ما يدع ابو الوليد قد استوفى مناقبهم * فللتفاريق منها فيه مجتمع مهذب اخلصته اوليته * كالسيف بالغ فى اخلاصه الصنع ان السيوت اذا ما طاب جوهرها * فى اول الطبع لم يعلق بها الطبع بارى ، اوضاع چندى در همان مجراى پيشين پيش مىرفت ، تا آنگاه كه ابو الوليد محمد از سياست پدر رخ برتافت و پسر خود عبد الملك را بر مردم تحميل

--> ( 4 ) . ابن الابار : اعتاب الكتاب ( نسخهء خطى اسكوريال ) ، برگهاى شمارهء 59 و 61 . ابن بسام : الذخيره ، قسمت اول ، مجلد اول / ص 290 ، 291 و 357 . فتح بن خاقان : قلائد العقيان ، ص 71 .