به ابن عباد واگذارد ، زيرا يقين كرده بود كه قدرت ضبط آن را ندارد . آنگاه در سايهء امان ابن عباد به اشبيليه رفت و بعد از اندك‌مدتى در آنجا بمرد . استيلاى ابن عباد بر قرمونه در سال 459 ه / 1067 م بود . بدين‌گونه دولت بنى برزال در مثلث جنوبى اندلس برافتاد و يكى از امارات بربرى از صحنه خارج شد . « 8 » 2 دولت بنى يفرن در رنده بنى يفرن نيز بطنى از بطون زناته بودند . اينان در مغرب از اولياى دعوت فاطمى بودند . در جنگهايى كه در ايام المنصور بن ابى عامر در مغرب بوقوع پيوست شركت داشتند و زيرى بن عطيه امير مغراوه و عامل منصور بر مغرب با آنان جنگيد و پس از چند نبرد هولناك ايشان را منهزم ساخت و اميرشان يدو بن يعلى را در سال 383 ه به قتل آورد . در اثر اين شكست ، بنى يفرن به دو شعبه تقسيم شدند . شعبه‌اى از شيعه جدا شده ، به دعوت مروانيان يعنى امويان اندلس گرويدند و از المنصور بن ابى عامر اجازه خواستند كه از آب بگذرند و در اندلس سكونت جويند . ابن ابى عامر اجازت داد و آنان در امور دولت و سپاه چون ديگر قبايلى كه به اندلس مهاجرت مىكردند به كار پرداختند . چون دولت عامريان به پايان آمد و آتش فتنه در همه‌جا شعله كشيد و قبايل بربر در نواحى مختلف پراكنده شدند ، بنى يفرن در ولايت تاكرونا استقرار يافتند و قلعهء آن را كه رنده نام داشت مركز رياست خود ساختند . « 9 » زعيمشان در آن روزگار ابو نور هلال بن ابى قرة بن دوناس اليفرنى بود ، زعيمى جسور و سلحشور و پيشتاز . به سبب مردان جنگى و دژهاى استوار با راههاى صعب العبورى كه داشت كس را هواى درافتادن با او نبود ؛ ولى مردى بود عارى از هر فضيلتى و هر خصلت پسنديده‌اى . ابو نور هلال بر منطقهء تاكرونا - بنابر قول نويسندهء تاريخ ملوك الطوايف - فرمانروايى يافت و آغاز اين فرمانروايى

--> ( 8 ) . در باب مملكت قرمونه رجوع كنيد به ابن الخطيب : اعمال الاعلام ، ص 236 - 238 و ذيل البيان المغرب ، ص 311 و 312 . همچنين : 32 . p , safiaT ed seyeR sol ed airotsiH : seviV y . P ( 9 ) . نبذ تاريخية فى تاريخ البربر ، ص 45 .