حجاج خروج كرد مردم را بخلافت حسن بن حسن رضى اللّه عنهما دعوت مىنمود بنابرآن وليد بن عبد الملك بن مروان آن جناب را زهر داد در مشكوة المصابيح از بخارى منقولست كه گفت منكوحهء حسن بن الحسن رضى اللّه عنهما بعد از انتقال او بفردوس اعلى قبه بر سر قبر آورده مدت يكسال آنجا رحل اقامت انداخت آنگاه برفع آن قبه امر فرموده شنود كه هاتفى ميگفت ( الاهل و جسدوا ما فقدوا فاجابه احزيل ينسو فانقلبوا ) و اما عمر و قاسم و عبد اللّه رضى اللّه عنها در كربلا شربت شهادت چشيدند و عبد الرحمن بن حسن در وقتى كه با عم بزرگوار خويش امام حسين عليه السّلام احرام حج بسته بود در منزل ابو ابجوار مغفرت ايزد متعال انتقال نمود بنابر روايت اول ابو بكر بن حسن نيز در كربلا شهيد شده بجنت اعلى نقل فرمود پوشيده نماند كه از احوال ساير اولاد صلبى امام ثانى رضى اللّه عنه از كتبى كه در وقت تحرير اين مختصر در نظر بود زياده از آنچه نوشته شد چيزى بوضوح نه‌پيوست لاجرم عنان بيان بصوب ذكر حالات امام سيم عليه السّلام انعطاف يافت و من اللّه الاعانة و التوفيق ذكر امام ثالث حسين بن على المرتضى سلام اللّه تعالى عليهما اكثر مورخان عالىشان باقلام بلاغت نشان بر لوح بيان نگاشته‌اند كه بعد از ولادت امام حسن رضى اللّه عنه به پنجاه روز سيدة النسا فاطمهء زهرا رضى اللّه تعالى عنها به امام حسين حامله شد و تولد آن جناب در چهارم يا پنجم ماه شعبان سال چهارم از هجرت وقوع يافته و بروايت جمعى از ارباب اخبار مثل مصنف مستقصى و مؤلف ربيع الابرار و غيرهما از فضلاء كبار مدت حمل آن امام بزرگوار شش ماه بوده و غير از حسين بن على المرتضى و يحيى بن زكريا عليهما السلام هيچ فرزندى شش‌ماهه متولد نشده كه زيسته باشد و چون آن غنچهء چمن ولايت در گلشن عنايت واهب العطايا بنسيم ( فتمثل لها بشر اسويا ) بشكفت و شمايم اين بشارت بمشام خير الانام عليه الصلاة و السلام رسيد مبتهج و مسرور بخانهء فاطمهء زهرا سلام اللّه عليها تشريف برد و آن قرة العين نبوت را در حجر عطوفت خويش جاى داده بانك نماز در گوش راست و قامت در گوش چپ وى گفت و او را حسين نام نهاد و حسين مرادف شبير است و شبير نام پسر دوم هارون كه وزير و برادر موسى عليه السلام بوده و بقول اكثر اهل خبر رسول ثقلين جهت امام حسين يك كبش عقيقه فرمود و بعضى از متأخرين دو كبش گفته‌اند و در روز هفتم رسول صلى اللّه عليه و سلم اشارت نمود تا سر آن سرور را بتراشيدند و به وزن موى مشگبويش نقره تصدق كردند و امام حسين عليه السلام ابو عبد اللّه كنيت داشت و رشيد و سيد و طيب و وفى و زكى و سبط از جملهء القاب آنجنابست و آن امام عاليمقام در وقت وفات خير الانام صلى اللّه عليه و سلم و آله الى يوم القيام شش‌ساله و چندماهه بود و در زمان شهادت امير المؤمنين على عليه السلام و التحية سى و شش‌ساله و در حين انتقال امام حسن عليه السلام چهل و شش‌ساله و پس از فوت