فصل سوم جانشينان تيمور مقدمه تيمور پس از مرگش امپراتورى وسيعى را به ارث گذاشت . ليكن از آنجا كه برنامه دقيق و مؤثرى براى جانشينى وجود نداشت و از سازمانبندى سياسى دقيق قلمرو او نيز خبرى نبود ، لذا وحدت اين امپراتورى بىدرنگ متلاشى شد . به‌رغم اين فرآيند ، گستره‌اى از مناطق امپراتورى براى مدت درازى در اختيار جانشينان تيمور قرار گرفت ؛ بعضى از اين جانشينان بر دولتهاى مستقلى حكومت راندند و برخى ديگر از حكام وابسته و شاهزادگان محلى شدند و در ايالات مختلفى از امپراتورى مادرى كه شكل گرفته بود به حكومت پرداختند . ماهيت متمايز اين دوره ، ديگر نه نظامى و نه سياسى بود ، بلكه در اين دوره جوشش و غليان شگفت‌انگيزى از حيات فرهنگى و فكرى به وقوع پيوست كه عناصر ايرانى و تركى تحت نظارت تيموريان كه اكثرشان تحت حمايت آنان بودند ، در شكلگيرى آن سهم داشتند . سرزمينهاى آسياى ميانه و خاور نزديك پس از سالها درگيرى شديد بر سر جانشينى تاج و تخت ، بار ديگر به دوره نسبتا آرامى كه بيشتر شبيه دوره سلطنت تيمور بود پا گزاردند . در خلال اين دوره‌ها شمارى از زخمهاى كهنه‌اى كه يورشها و اعمال ويرانگرانه تيمور به جا گذاشته بود ، بهبود يافت . باوجود اين اوضاع و احوال در مناطق مختلف تا حدودى فرق مىكرد و در هيچ منطقه‌اى تضمينى بر زندگى آرام و راحت وجود نداشت ؛ چون امكان قيامهاى محلى ، كشمكش بر سر جانشينى و نيز تهاجم همسايگان جنگجو هر لحظه وجود داشت . دوره حكومت تيموريان در ايران از سال 807 / 1405 تا 913 / 1507 به درازا كشيد . در واقع