با بعثت حضرت محمد ( ص ) ، سران قريش اهداف و برنامه‌هاى خود را در خطر ديدند . چند بار نزد ابوطالب ، عموى پيامبر آمده ، از او خواستند كه برادر زاده‌اش را از تبليغ و دعوت به توحيد و نفى و انكار خدايان آنان باز دارد . ابوطالب در تنگناى سختى قرار گرفته بود و خطرى را كه او و پيامبر ( ص ) را تهديد مىكرد ، به اطلاع آن حضرت رساند . پيامبر ( ص ) كه ابوطالب را نگران ديد ، با كمال قدرت و شجاعت فرمود : به خدا سوگند اگر خورشيد را در دست راست من بگذارند و ماه را در دست چپم ، دست از اين كار برنمىدارم تا در اين راه جان بازم يا آنكه خداوند مرا بر ايشان يارى دهد و بر آنان پيروز شوم . « 1 » 3 . دعوت به معاد يكى ديگر از اركان دعوت پيامبران آگاه ساختن مردم از آموزهء معاد است . اعتقاد به معاد لازمه ايمان به توحيد است . انسان از خداست و به سوى او بازمىگردد و از اين رو ، زندگى در اين جهان ، هدف اساسى انسان نيست ؛ بلكه زندگى او پس از مرگ ادامه مىيابد . اگر مرگ پايان زندگى انسان باشد ، هدف از آفرينش او لغو و بيهوده خواهد بود ، در حالى كه خداى سبحان آن را نفى كرده ، مىفرمايد : أَفَحَسِبْتُمْ أَنَّمَا خَلَقْنَاكُمْ عَبَثاً وَأَنَّكُمْ إِلَيْنَا لَا تُرْجَعُونَ . ( مؤمنون : 115 ) آيا پنداشتيد كه شما را بيهوده آفريده‌ايم و اينكه شما به سوى ما بازگردانيده نمىشويد ؟ انذار و تبشير مردم توسط پيامبران دو وظيفه آنان در راه همين هدف يعنى دعوت به معاد بوده است . قرآن كريم پس از ياد اسامى برخى از انبياء و ذكر اينكه داستان برخى از انبياء را ذكر كرده و برخى را نيز بيان نكرده است ، مىفرمايد : رُسُلًا مُبَشِّرِينَ وَمُنذِرِينَ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ وَكَانَ اللّهُ عَزِيزاً حَكِيماً . ( نساء : 165 ) پيامبرانى كه بشارتگر و هشدار دهنده بودند ، تا براى مردم ، پس از [ فرستادن ] پيامبران ، در مقابل خدا [ بهانه و ] حجتى نباشد ، و خدا توانا و حكيم است .

--> ( 1 ) . تاريخ طبرى ، ج 2 ، ص 67 .