السَّمواتِ العُلى ، كُنتُ فِيهَا نُورَاً سَاطِعَاً لَا يُطفى » ( رك : خصائص الحسينيه ، ص 31 ؛ كامل الزّيارات ، ص 230 ؛ و بحارالانوار ، ج 98 ، ص 178 ) . « 1 » مؤلّف در موضوع « امام‌شناسى در مكتب حسين ( ع ) » مىنگارد : امام ( ع ) پس از خوددارى از بيعت ، خطاب به وليد - امير مدينه - چنين فرمودند : « انَّا اهلُ بَيت النَّبُوَةِ وَمَعدَنِ الرِّسَالَةِ وَمُختَلَفِ المَلَائِكَةِ وَبِنَا فَتَحَ اللّهُ وِبِنَا خَتَمَ ، وَيَزِيدُ رَجُلٌ فاسِقٌ شَارِب خَمرٍ ، قَاتَلَ النَّفسِ الُمحرَّمَةِ ، مُعْلِنٌ بِالفِسقِ ، وَمِثْلى لا يُبَايِعُ مِثْلَه . . . . » ( رك : الفتوح ، ج 3 ، جزء 5 ، ص 14 ؛ لهوف ، ص 23 ؛ مثيرالاحزان ، ص 10 ؛ مقتل خوارزمى ، ج 1 ، ص 184 ؛ بحارالانوار ، ج 44 ، ص 325 ؛ و عوالم ، ج 17 ، ص 174 ) ، در بخش اوّل ، امام ( ع ) ويژگىهاى اهل‌بيت ( ص ) را بيان مىكند و . . . جزء اعتقادات ما دربارهء مقام امام است . و در روايات و زيارات ، به ويژه زيارت جامعهء كبيره ، به اين مضامين اشاره شده است . . . آنچه امام به عنوان « معدن الرّسالة » از آن نام مىبرد ، رسالت تبليغى است نه رسالت تشريعى كه مختصّ پيامبران ( ص ) است و تصريح به اين بعد از شخصيّت اهل‌بيت ( ص ) آن هم در ابتداى قيام ، به خوبى نشانگر جنبهء تبليغى - نصيحتى امام ( ع ) است . . . اهل‌بيت ( ص ) محلّ آمد و شد ملائكه هستند ، آنها به خدمت ائمّه ( ص ) مىرسند تا با خدمت در درگاه آنان بتوانند مقام بالاترى درملكوت پيدا كنند . هم چنان كه وجود نورى ائمّه ( ص ) معلّم ملائكه در تسبيح و تهليل بود ، وجود نورى مادّى آنها نيز آموزگار فرشتگان است . . . ماييم نقطهء آغاز خلقت و علّت غايى آفرينش ، كه پايان اين عالم نيز با ظهور حضرت مهدى - عجل اللّه تعالى فرجه الشّريف - و رجعت ما خواهد بود . ( رك : كامل الزّيارات ، ص 199 ؛ بحارالانوار ، چ بيروت ، ج 98 ، چ ايران ، ج 95 ، ص 152 و نيز ج 6 ، ص 311 ) . « 2 » تحقيقات مؤلّف در مورد سرزمين طف ، ارزنده است : آن زمان در اطراف كربلا چند روستا وجود داشت : 1 - نينوا ، بقاياى شهر كهنسالى بوده كه يونس بن متى ( ع ) بدان جا مبعوث گرديد ، امّا در آن زمان روستاى كوچكى بيش نبوده است . از ساكنان اين روستا مىتوان از حميد بن زياد كوفى ( / راوى ) نام برد . به سبب نزديكى نينوا به مصرع الحسين ( ع ) ، گاهى از كربلا به نينوا تعبير

--> ( 1 ) . ثار اللّه ، خون حسين ( ع ) در رگ‌هاى اسلام ، ص 32 - 33 . ( 2 ) . همان ، ص 100 و 101 .