حباب بن منذر كه انصار را به خوددارى ترغيب مىكرد گفت : « زمام اختيار خويش را از دست ندهيد و بيعت نكنيد . همانا مردم ، با شما و در زير سايهء شما هستند ؛ اگر اين قوم نپذيرفتند ، در اين صورت ، از ما اميرى باشد و از شما هم اميرى » « 1 » . عمر نظر او را رد مىكند و مىگويد : « هيهات هيچ‌گاه دو شمشير در يك نيام نگنجد . چه كسى در سلطنت محمد و ميراثش با ما كه اوليا و عشيرهء او هستيم ، مخاصمه مىكند ، جز كسى كه به باطل گرايش دارد و به گناه مىپيوندد و در گرداب هلاكت فرو مىرود ؟ ! » « 2 » . با توجه به مطالب فوق بايد بگوييم : شيوه‌اى كه خليفهء اوّل و دوم در تعيين خليفه طى كردند و عدم اعتراض عموم مسلمانان و همچنين روح حاكم بر منطق دو جناح رقيب مسلمانان صدر اسلام ، متشكل از مهاجرين و انصار در روز سقيفه و جهت‌گيرى روشن مهاجرين به سمت اختصاص و انحصار حكومت به خود و عدم مشاركت دادن انصار در اين امر و تأكيد و آمادگى بسيارى از انصار بر قبول توجيه‌هايى همچون وراثت ، كه عشيرهء پيامبر را

--> ( 1 ) - تاريخ طبرى ، ج 2 ، ص 241 ( حوادث سال يازدهم هجرى ) . ( 2 ) - همان ، ص 243 ؛ شرح نهج البلاغهء ابن ابى الحديد ، ج 6 ، ص 9 - 6 ( شهيد صدر ) .