بنابراين ملاحظه مىكنيم قرآن كريم بعد از بيان برترى و فضائل حضرت على پا را از اين فراتر گذاشته ، او را تا حد پاكى مطلق ( تطهير ) مىبرد و در آخرين درجه از ستايش ، او را به حدى از منزلت و مقام مىرساند كه بسيار با اهميت است ؛ زيرا طبق صريح آيهء مباهله ، نفس على را همچون نفس پيامبر قرار مىدهد . بر اين اساس است كه پيامبر بارها تأكيد مىكند : « على از من است و من از على هستم » « 1 » و هنگامى كه برخى از مردم شكايتى را از على عليه السّلام نزد پيامبر بردند تا به مقام و موقعيت والاى او نزد پيامبر خدشه‌اى وارد سازند ، رسول اكرم فرمود : « از على چه مىخواهيد . . . ؟ و بعد از اين‌كه اين جمله را سه‌بار تكرار فرمود گفت : « ان عليا مني و أنا منه ؛ على از من است و من از على هستم » « 2 » . آرى ، به خاطر بستن كليهء راه‌هاى پيش‌روى مرددان و ناباوران به مقام و منزلت والاى على عليه السّلام و براى تثبيت ولايت و خلافت او بعد از پيامبر اكرم در كليهء امور مسلمانان است كه اين آيه نازل شد : إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ ؛ سرپرست و ولى شما ، تنها خداست و پيامبر او و آنها كه ايمان آورده‌اند ؛ همان‌ها كه نماز را به پا مىدارند ، و در حال

--> ( 1 ) - التاج الجامع للاصول ، ناصف ، ج 3 ، ص 334 ؛ تاريخ الخلفاء ، سيوطى ، ص 169 . ( 2 ) - صحيح ترمذى ، ج 5 ، ص 594 .