نازل شد : وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ . . . « 1 » « از ميان مردم كسانى هستند كه براى رضاى خدا از جان خويش دست مىشويند » . فخر رازى شأن نزول آيه را مورد فوق مىداند « 2 » . 2 - مورد ديگر مربوط به حفظ مكتب و پشتيبانى آن است . هنگامى كه رسول خدا خواست براى جنگى - كه مىگويند جنگ تبوك بود - از مدينه خارج شد ، على عليه السّلام را به‌عنوان خليفهء خويش در مدينه باقى گذارد « 3 » ، زيرا عبد اللّه بن ابىّ ، سركردهء منافقان ، در مدينه مانده بود . بنابراين ، سياست اقتضا مىكرد براى مقابله با هرگونه تحرك غير مترقبه‌اى كه حكومت اسلامى را تهديد كند ، خليفهء شايسته‌اى در مدينه باقى بماند تا اوضاع را بادقت زير نظر بگيرد . طبرى در تاريخش مىنويسد : « وقتى رسول خدا به سوى تبوك حركت كرد ، ازجمله منافقان و مترددانى كه در مدينه باقى ماندند ، عبد اللّه بن ابىّ - از فرزندان عوف بن الخزرج - و عبد اللّه بن نبتل - از نوادگان عمرو

--> ( 1 ) - بقره ، آيهء 207 . ( 2 ) - تفسير الكبير ، ج 5 ، ص 204 ، نشر دار الكتب العلميه ، تهران ، چاپ سوم . ( 3 ) - صحيح ترمذى ، ج 5 ، ص 596 ، چاپخانهء دار الفكر ، تحقيق : كمال الحوت .