و گفتار و كردارش هرگز مشوب به گزافه و ياوه نشود ؛ همهء اينها بدون ترديد نشانهء اين است كه پيامبر گرامى اسلام صلّى اللّه عليه و إله و سلّم تصميم دارد او را براى قبول مسئوليت خطيرى آماده سازد . اين عنايت و توجه خاص ، به دوران خردسالى و جوانى على عليه السّلام محدود نمىشود و در مرحلهء معيّنى منقطع نمىگردد ؛ چه ، مطالعهء زندگى پيامبر اكرم نشان از اشتياق و علاقهء حضرت بر همراهى شبانه‌روزى على عليه السّلام با او است . همچنان كه از حضرت على نقل است : « همواره با حضرت پيامبر دو قرار ملاقات داشتم : يكى در شب و ديگرى در روز . . . » « 1 » . بلكه طبق نقل تاريخ مىتوان ادعا كرد حضرت رسول هرگز از على عليه السّلام جدا نمىشد ، مگر براى ضرورتى كه به حفظ جان پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم يا دعوت اسلامى و صيانت آن از خطرهاى احتمالى مربوط مىشد . براى اين‌كه مستند سخن گفته باشيم ، براى هريك از اين موارد نمونه‌اى مىآوريم : 1 - مورد اوّل به حفظ جان پيامبر مربوط است : كفار قريش تصميم داشتند پيامبر اكرم را به قتل برسانند و پيامبر در شب هجرت به مدينه ، على عليه السّلام را در بستر خويش خواباند « 2 » تا كفارى كه در پى او بودند ، رد او را گم كنند « 3 » . در اين زمينه آيه‌اى

--> ( 1 ) - السنن الكبرى - خصائص نسائى ، ج 5 ، ص 141 ، حديث 8502 . ( 2 ) - سيرهء ابن هشام ، ج 2 ، ص 95 ، چاپخانه الحجازى ، قاهره ، 1937 . ( 3 ) - همان .