سرشناسى چون طلحه و زبير كه مردم آنان را مىشناختند ، و از اصحاب پيامبر صلى الله عليه و آله به‌حساب مىآمدند در لشكر عايشه حضور داشتند . وى همچنين علىرغم بستن پيمان با عثمان بن حنيف ، فرماندار امير مؤمنان عليه السلام در شهر بصره ، وى را دستگير كرده با زدن تازيانه و كندن موهاى سر و صورت وى ، وضع رقّت بارى را پيش آوردند « 1 » . سپس با حمله به بيت‌المال و متفرق ساختن نگهبانان ، چهل تن از آنان را نيز كشتند . « 2 » به نوشته مسعودى در اين حمله علاوه بر مجروحان هفتاد نفر نيز كشته شدند كه پنجاه تن آنان را ، براى ارعاب مردم ، در ميدان شهر در مقابل ديدگانشان گردن زدند . « 3 » وقتى ماجراى گرفتارى عثمان بن حنيف ، به حكيم بن جبله ، يكى از سرشناسان بصره رسيد ، با عدّه‌اى از مردم بصره ، كه از قبيلهء عبد قيس و بكر بن وائل بودند ، نزد عبدالله بن زبير رفته از او خواستند مضمون صلحنامه‌اى را كه نقض كرده بود به مورد اجرا گذارد و در پايان سخن خود گفت : « عبدالله ! به خدا سوگند ، اگر يارانى مىيافتم به‌خاطر به خاطر اين پيمان‌شكنى و كشتن اين عده مسلمان بىگناه ، با شما سخت مىجنگيدم تا انتقام خون كشته‌شدگان را بگيرم . عبدا . . . ! اكنون ، ريختن خون شما بر ما حلال و مباح است ؛ زيرا شما برادران دينى ما را كشتيد و خون آنان را بر زمين ريختيد . عبدالله ! از خشم خدا نمىهراسيد ؟ » حكيم در ا ين جا رو به آسمان كرد و گفت : اى خداوند دادگر گواه‌باش ، آنچهء لازمهء نصيحت و خيرخواهى

--> ( 1 ) - نقش عايشه در تاريخ اسلام ، ج 2 ، ص 70 ، تاريخ طبرى ، ج 4 ، ص 469 . ( 2 ) - الجمل ، ص 152 . ( 3 ) - مروج الذهب ، ج 2 ، ص 358 .