ذو ظليم ، به دست او كشته شد . نام او در جاهليّت « يسار » بود ، رسول خدا ( ص ) او را سليمان نام نهاد . وى مردى جليل بود و در كوفه سكنى گزيد و در خزاعه خانه بنا نهاد . او سيّد قوم خود بود و پس از مرگ معاويه ، شيعيان در خانه‌ى وى جمع شدند و براى امام حسين ( ع ) نامه نوشتند و آن حضرت را به كوفه دعوت كردند . ولى توفيق شهادت در وقعه‌ى طف نيافت . پس از اين امر ، سخت پشيمان شد و توبه كرد و در سال 65 هجرى به همراهى مسيّب بن نجبه فزارى و عبد اللّه بن سعد بن نفيل ازدى و عبد اللّه بن وال تميمى و رفاعة بن شدّاد بجلى و جمعى از شيعيان كوفه ، كه آن‌ها را توّابون مىگويند ، براى خون‌خواهى امام از بنى اميّه ، به سوى شام حركت كردند و در عين ورده با لشكر شام تلاقى كردند . جنگ عظيمى رخ داد و سليمان به تير حصين بن نمير به شهادت رسيد . سنّ او به هنگام شهادت ، نود و سه سال بود ، سر او را پس از شهادت ، براى مروان به شام بردند . ( ر . ك : منتهى الآمال . سرمايه‌ى سخن ) . 56 - مسيّب بن نجبه فزارى از بزرگان شيعه بود و در عين الورده به همراه توّابون خروج كرد ، و در سال 65 در نبرد توّابون با لشكر شام ، به شهادت رسيد . سر او را نيز پس از شهادت ، براى مروان ، خليفه‌ى شام بردند . 57 - عبد اللّه بن وال تميمى از بزرگان توّابون است و در عين الورده در سال 65 هجرى بعد از شهادت سليمان بن صرد و مسيّب بن نجبه و عبد اللّه بن سعد ، پرچم را به دست گرفت و جهاد كرد تا به شهادت رسيد . 58 - عبد اللّه بن زبير عبد اللّه بن زبير بن عوّام ، مادرش اسماء ذات النّطاقين ، دختر ابو بكر بود . در جنگ‌هاى