نيفزود . سرانجام سليمان بن صرد خزاعى 55 و مسيّب بن نجبه فزارى 56 و عبد اللّه بن وال 57 تميمى با گروهى از مؤمنان گزيده ، تابعان بزرگ مرتبه ، چراغ‌هاى هدايت مردم و سواران سلحشور اسلام ، شربت شهادت نوشيدند . عصر ابن زبير پس از آن‌كه ابن زبير 58 بر حجاز و عراق دست يافت ، مختار 59 را - پس از آن‌كه خونخواهىها كرد و دل‌ها را از بنى اميه شفا بخشيد و اشرار را به ديار عدم ، فرستاد و خون مظلوم غريب را خونخواهى كرد و قاتلان او را بكشت و همكاران قاتلانش را تبعيد كرد و در اين كار از همراهى و همگامى ابو عمر و بن كيسان 60 و احمر بن شميط 61 و رفاعة بن يزيد 62 و سائب بن مالك 63 و عبد اللّه بن كامل 64 ، بهره جست - از ميان برداشت . بقاياى شيعه را از گوشه‌وكنار گرد آورد و به گونه‌اى بر آنان سخت گرفت و درد فروباريد كه در خلق زبانزد شد . تا آن‌كه خداوند ، زمين را از لوث وجود عبد اللّه بن زبير پاك كرد و مردم را از شرّ برادرش مصعب 65 ، ايمن داشت ، و هردو را ، عبد الملك بن مروان 66 بكشت . بدين‌سان ، خداوند پاره‌اى از ستمكاران را بر ديگران به جهت آنچه مىكردند - همانند زندانى شدن محمّد بن حنفيّه 67 و آهنگ به آتش كشيدن او و تبعيد شتابان عبد اللّه بن عبّاس 68 از مدينه از جانب ابن زبير - ولايت و تسلّط مىدهد . عصر آل مروان و جنايات حجّاج چون اريكه‌ى قدرت براى حكمرانى مروانيان آماده شد ، حجّاج 69 را بر مكّه و مدينه و اندكى بعد ، كوفه ، مسلّط گردانيدند . او هاشميان را سبك شمرد و فاطميان را در بيم افكند . شيعيان امام على ( ع ) را بكشت و نشانه‌هاى خانواده‌ى نبوت را نابود كرد . از آثار بد جناياتش ، شهادت كميل بن زياد نخعى است . تا آن‌كه اراده‌ى خداوند چنين رقم زد كه دوران پر از جناياتشان را به سر آرد و بزرگ‌تر گناهشان را در واپسين روزگار حكومتشان قرار دهد . بر آخرين روزهاى مروانيان بلا آمد و زمينه را براى عبّاسيان آماده