كرد . در چنين روزگارى زيد بن على بر بقيه‌ى حقّ فروگذاشته شده و دين در محاق تعطيل افتاده ، قيام كرد ، منافقان عراق از يارى او سرپيچيدند و احزاب شام ، او را به شهادت رساندند . از ياران و پيروانى كه با او به شهادت رسيدند ، نصر بن خزيمه اسدى 70 ، معاوية بن اسحاق 71 انصارى و گروهى بسيار از مشايعت‌كنندگان ، پيروان ، حتّى زنان ، نزديكان ، هم‌سخنان و همگامان او بودند . چون مروانيان ، چنين هتك حرمتى كردند و به چنين گناه بزرگ دست آلودند ، خداوند بر آنان خشم گرفت و ملك را از آنان بازستاند و ابو مجرم را - نه ابو مسلم 72 - به جان آنان انداخت . عصر عباسيّان او ( ابو مسلم ) - خداى به او نظر نيفكند - نظرى به صلابت علوى و نرمش عبّاسى افكند ، پس تقوايش را كنار نهاد و از هوايش پيروى كرد . تا آن‌كه آخرتش را به دنيا بفروخت . كار زشتش را با قتل عبد اللّه 73 بن معاوية بن عبد اللّه بن جعفر بن ابى طالب ، آغاز نهاد و طاغوت‌هاى خراسان و خوارج سيستان و اكراد اصفهان را بر آل ابى طالب ( ع ) مسلّط گردانيد . آنان ، آل ابى طالب را زيرسنگ‌ها و بر روى كلوخ‌زارها مىكشتند ، و در هركوه و بيابان ، دنبال مىكردند . تا آن زمان كه خداوند ، محبوب‌ترين كسان به او ( يعنى منصور ) را بر او چيره كرد ، و او ابو مسلم را بگرفت - همان‌گونه كه ابو مسلم مردم را در طاعت او مىگرفت - و بكشت ، همان‌سان كه او مردم را براى اطاعت از او مىكشت . گرچه ابو مسلم براى رضايت منصور 74 ، خدا را به خشم آورد ، ولى بر جايى گام نهاد ، كه منصور دوست نمىداشت . دوانيقى پيوسته تا دم مرگ به كجروى و ستم و تباهى دست يازيد . زندان‌هايش پر از اهل بيت رسالت و انسان‌هاى معدن پاكى و طهارت شد . او دائما ، غايبان آل محمّد ( ص ) را دنبال مىكرد و حاضران آن‌ها را به زندان مىآورد . عبد اللّه 75 بن محمّد بن عبد اللّه حسنى ، در سند 76 به دست عمر بن هشام بن عمر تغلبى 77 به قتل رسيد . چه مىپندارى در شمار كسانى از آل على ( ع ) كه به دست منصور كشته شدند ، اين خود در كنار آنچه هارون 78 و پيش از او موسى 79 ( هادى ) از آن‌ها بكشت ، اندك است .