است كه مردى به فرمانده خود اعلام مىدارد و آن را قبول دارم . در اين هنگام شمر بن ذىالجوشن گفت : آيا اين پيشنهاد را مىپذيرى ، درحالىكه او اينك در قلمرو توست و براى سرنگونى قدرت تو آمده است ؟ قسم به خدا ، اگر از شهرهاى تو دور شود و دست بيعت به تو ندهد او به قدرت خواهد رسيد و تو ضعيف خواهى شد . بنابراين از او نپذير ، مگر تسليم حكم تو شود . آنگاه خواستى مجازات يا عفو مىكنى . شنيده‌ام عمر بن سعد و حسين شب با هم جلسه دارند و سخن مىگويند ! عبيدالله گفت : خوب تشخيص داده‌اى و رأى همين است . آنگاه جواب نامه عمر را به شمر داد و گفت : اگر حاضر شد طبق دستور عمل كند ، از او فرمان ببر . در غير اين‌صورت او را گردن بزن و خود امير سپاه باش . آنگاه در نامه به عمر بن سعد نوشت : من تو را نفرستادم كه وقت بگذرانى و از او دست بدارى و اميدوار سازى و يا او را شفاعت بنمايى . اگر حسين و يارانش تسليم حكم من شدند و خود تسليم گرديدند ، آنها را نزد من بفرست . در غير اين‌صورت آنها را بكش و قطعه قطعه بنما كه سزاوار آن هستند . پس اگر به دستور عمل كردى به تو پاداش نيكى خواهيم داد و اگر مخالفى ، از مسئوليت كنار برو و كار لشكر ما را رها كن و شمر را با لشكر واگذار كه دستورهاى لازم را به او ابلاغ كرده‌ايم . « 1 » عمر بن سعد از دخالت شمر سخت برآشفت و ميان آن دو گفتگوى تلخى پديد آمد ، ولى سرانجام خود عهده‌دار مسئوليت شد . سپاه عمر تصميم داشت همان شب بر امام ( ع ) و ياران و خانواده‌اش يورش ببرد ، اما حضرت از ايشان يك شب را براى عبادت فرصت گرفت . در آن شب امام ( ع ) با يارانش به گفتگو پرداخت و ايشان را ديگربار آزمود و آنان هر يك در اظهار وفادارى و پايمردى جمله‌ها گفتند كه در تاريخ ثبت است . به‌هرصورت در فرداى آن روز ، واقعه‌اى در تاريخ اسلام و زندگى بشر ، رخ داد كه هرگز قبل و بعد آن همانندى نداشته و نخواهد داشت . دراين واقعه سيدالشهدا ( ع ) و ياران و فرزندانش به شهادت رسيدند ، اما دين اسلام و نام رسول خدا و اهل‌بيت پاكش براى هميشه زنده و جاويد ماند . حكمت رفتارها و اقدام‌ها همان‌گونه كه پيشتر گفته شد ، امام حسين ( ع ) از دوران امام حسن ( ع ) با مردم عراق در ارتباط بود و شيعيان عراق از او پيوسته مىخواستند كه بر ضد معاويه قيام كند و او آنها را به صبر

--> ( 1 ) . ابن‌مسكويه ، تجارب الامم ، ج 2 ، ص 66 .