درهاى خانه را از چوب ساج و عرعر ساخت و در مدينه اموال و باغ‌ها و چشمه‌هاى فراوان داشت . زبير در بصره خانه‌اى ساخت كه تاكنون [ يعنى سال 332 هجرى ] معروف است و تجار و مال‌داران و كشتىبانان بحرين و ديگران آنجا فرود مىآيند . علاوه براين ، در مصر و اسكندريه نيز خانه‌هايى ساخت . موجودى زبير پس از مرگش ، پنجاه هزار دينار بود و هزار اسب و هزار غلام و هزار كنيز داشت . در ولايت‌هايى كه گفتيم املاكى نيز از خود به‌جا گذاشت . « 1 » عثمان خليفه سوم روزى به زبير ششصد هزار درهم و به طلحه دويست هزار درهم داد و خمس غنائم آفريقا را به مروان بخشيد . « 2 » مسعودى همچنين مىنويسد : طلحة بن عبيدالله در كوفه خانه‌اى ساخت كه هم اكنون [ در عصر مسعودى ] معروف است . از املاك عراق روزانه هزار دينار [ يك‌صد هزار درهم ] درآمدداشت و بيشتر از اين هم گفته‌اند . در ناحيه سراة نيز بيش از اين‌درآمدداشت . در مدينه نيز خانه‌اى ساخت كه در آن گچ و ساج به‌كار برد . عبدالرحمن بن عوف نيز خانه وسيعى ساخت و در طويله او يك‌صد اسب ، هزار شتر و ده هزار گوسفند موجود بود . پس از وفاتش چهار زن او كه يك‌هشتم ارث او را بردند ، به هر يك هشتاد و چهارهزار دينار ارث رسيد . سعد بن ابىوقاص نيز در « عقيق » خانه‌اى مرتفع و وسيع بنا كرد . زيد بن ثابت پس از مرگش چندان طلا و نقره به‌جا گذاشت كه آن را براى تقسيم با تبر مىشكستند ، به‌جز اموال و املاك ديگر كه قيمت آن يك‌صد هزار دينار بود . يعلى بن منبه وقتى مُرد پانصد هزار دينار نقد به‌جا گذاشت . مبالغى هم از مردم طلب داشت و اموال باقىمانده او سيصد هزار دينار قيمت داشت . « 3 »

--> ( 1 ) . مسعودى ، مروج الذهب و معادن الجوهر ، ج 1 ، ص 691 . ( 2 ) . سيد قطب ، عدالت اجتماعى ، ص 369 ؛ نيز بنگريد به : ابن‌واضح ، تاريخ يعقوبى ، ج 2 ، ص 62 ؛ بلاذرى ، انساب الاشراف ، ج 5 ، ص 52 . ( 3 ) . مسعودى ، مروج الذهب و معادن الجوهر ، ج 1 ، ص 690 .