نيز در برابر شيبه قرار گرفت . على ( ع ) و حمزه بر وليد و شيبه فائق آمدند ولى عتبه و عبيده هر يك ضربه‌اى كارى به يكديگر نواختند كه فرق عتبه شكافته شد و پاى عبيده نيز قطع گرديد و بدين‌ترتيب هر دو تن از پاى درآمدند . على ( ع ) و حمزه ، عبيده را كه هنوز زنده بود ، نزد پيامبر آوردند ، ولى او با همان زخم به شهادت رسيد . حضرت فرمان داد كه تا حمله ازجانب مردم مكه آغاز نشده ، مسلمانان اقدامى نكنند . ابوجهل نيز با مشاهده آن صحنه و كشته شدن فرزندان ربيعه اظهار داشت كه « اينان عجله كردند » ، ازاين‌رو فرمان حركت و حمله را صادر كرد . در اين نبرد كه به پيروزى مسلمانان انجاميد ، حدود هفتاد نفر از رجال قريش ازجمله ابىجهل كشته شدند و تعداد هفتاد و اندى به اسارت درآمدند و باقى آنها نيز گريختند . سرنوشت اسراى جنگ بدر پيامبر اسلام درمورد اسراى بدر با سپاهيان اسلام به مشورت پرداخت و آنان ترجيح دادند كه اسيران را در برابر اخذ فدا ، آزاد سازند . حضرت نيز رأى آنان را تنفيذ نمود و بدين‌ترتيب همه اسيران به‌جز دو تن با پرداخت فدا و يا بدون فدا آزاد شدند . نضر بن حارث كه بيشترين نقش را در اين پيكار داشت و همچنين عقبة بن ابىمعيط ، اين دو تن بودند كه چون جنايتكار جنگى بشمار مىآمدند ، به قتل رسيدند . جرم آنان منحصر به حضورشان در صحنهء بدر نبود ؛ « 1 » چنان‌كه به‌گفته ابن‌هشام اين دو در مكه نيز پيش از هجرت ، نسبت به پيامبر ( ص ) اهانت مىكردند و او را آزار بسيار مىرساندند و ديگران را نيز بر او مىشورانيدند . « 2 » تقسيم غنائم جنگى پس از شكست دشمن و پيروزى مسلمانان ، پيامبر ( ص ) دستور داد غنائم به‌صورت مساوى بين رزمندگان مسلمان تقسيم گردد . اما پاره‌اى از رزمندگان كه براى خود نقش بيشترى در

--> ( 1 ) . بنگريد به : واقدى ، المغازى ، ج 1 ، ص 37 . ( 2 ) . بنگريد به : ابن‌هشام ، السيرة النبويه ، ج 2 ، ص 7 و 11 .