مقدمة عبد الرحمن بن أبي بكر جلال الدين السيوطي امام ، حافظ ، مؤرخ ، أديب وفقيه . ولادت أو در شب يك شنبه أول رجب سال 849 ق در اسيوط مصر اتفاق افتاد وبه سال 910 يا 911 ق در سحرگاه روز جمعه نوزدهم جمادى الأولى در قاهره درگذشت . سيوطى خود دربارهء تولد ، كودكى وتحصيلاتش در كتاب حسن المحاضرة نوشته است : تولد من بعد از مغرب شب يك شنبه أول ماه رجب سال هشتصد وچهل ونه اتفاق افتاد . در زمان حيات پدرم مرا به نزد شيخ أبو محمد مجذوب كه از بزرگان أوليا ومجاور مشهد حسينى بود بردند تا با أنفاس ودعاهايش مرا متبرك سازد . من يتيم بزرگ شدم ، قرآن را پيش از رسيدن به هشت سالگى حفظ كردم . سپس العمد ومنهاج الفقه ونحو را از جمعى از استادان فرا گرفتم وفن فرائض « 1 » را از فرضى زمانش علامه شيخ شهاب الشارمساحىّ آموختم . در سال 866 ( 17 سالگى ) اجازهء تدريس عربى را گرفتم ودر همين سال نخستين كتابم را به نام شرح الاستعاذة والبسملة تاليف كردم . در فقه ملازم علم الدين بلقينى شدم وپس از درگذشت وى ملازم پسرش شدم . . . وى از سال 876 به من اجازه تدريس وافتاء داد . در سال 878 با درگذشت پسر بلقينى

--> ( 1 ) - فن فرائض دانش تقسيم ارث وتسلط در احكام آن است وفرضى كسى است كه در اين فن أستاذ باشد .