و آمده است كه هر نفسى كه از دنيا بيرون رود تشنه باشد مگر ذاكر خداى تعالى . و معاذ جبل گفت : اهل بهشت را بر هيچ چيز حسرت نخواهد بود مگر بر ساعتى كه در آن خداى را ياد نكرده باشند .
فضيلت مجلسهاى ذكر
( 1 ) پيغامبر - عليه السلام - گفت : ما جلس قوم مجلسا يذكرون اللّه تعالى الا حفّت بهم الملائكة و غشيتهم الرّحمة و ذكرهم اللّه فيمن عنده ، اى ، هيچ قومى در مجلس ذكر حق تعالى ننشينند كه نه ملايكه گرد ايشان در آيند و رحمت بر ايشان نازل شود ، و خداى - عز و جل - در ميان مقرّبان خود ايشان را ياد فرمايد .
و گفت : ما من قوم اجتمعوا يذكرون اللّه تعالى لا يريدون بذلك الاّ وجهه الا ناداهم مناد من السّماء قوموا مغفورا قد بدّلت لكم سيّئاتكم حسنات ، اى ، هيچ قومى فراهم نيايند كه ذكر خداى - عز و جل - گويند و [ بدان ] نخواهند مگر رضاى او را كه نه مناديى از آسمان ايشان را آواز دهد كه برخيزيد با گناهان آمرزيده و بديهاى شما به نيكيها بدل گشته .
و نيز گفت : ما قعد قوم مقعدا لم يذكروا اللّه فيه و لم يصلّوا على النّبيّ الا كان عليهم حسرة يوم القيامة ، اى ، هيچ قومى جايى ننشينند كه ذكر حق تعالى و درود پيغامبر در آن نگويند كه نه بر ايشان روز قيامت حسرتى باشد .
و داود [ على نبيّنا و عليه السلام ] گفت : الهى چون مرا بينى كه از مجلس [ 495 ] ذاكران بگذرم و به مجلس غافلان روم پايم بشكن ، كه به شكستن پاى در حق من نعمتى فرموده باشى .
و پيغامبر - عليه السلام - گفت : المجلس الصّالح يكفّر عن المؤمن الفى ألف مجلس من مجالس السّوء ، اى ، مجلس صالح دو هزار [ هزار ] مجلس بد را كفارت كند .
و بو هريره گفت كه اهل آسمان خانههاى اهل زمين را ، كه در آن نام خداى گويند ، از روشنى همچنان بينند كه ستارگان را . و سفيان عيينه گفت : چون قومى فراهم آيند كه خداى را تعالى ياد كنند ، شيطان و دنيا از ايشان دور شوند . و شيطان دنيا را گويد : نبينى چه مىكنند ؟ دنيا گويد كه بگذار ايشان را ، كه چون از اين مجلس بپراكنند من گردنشان گيرم و سوى تو آرم .
و آمده است كه بو هريره در بازار رفت و گفت : شما را اينجا مىبينم و « 25 » ميراث پيغامبر -
هامش
( 25 ) و حال آن كه .