( 2 ) بسم اللّه الرحمن الرحيم حمد و سپاس بىحد و قياس خداى را كه رأفت او تام و شامل است و رحمت او عام و كامل . در جزاى ذكر بندگان به ذكر خود وعده فرموده است :
فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ
« 1 » و به امر خود در سؤال و دعا ترغيب نموده :
ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ
« 2 » ، و مطيع و عاصى و دانى و قاصى را به حضرت جلال خود راه داده ، و أبواب اسعاف « 3 » امانى و انجاح « 4 » آمال ايشان گشاده :
فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ
. « 5 » و درود فراوان برسيد انبيا ، محمد مصطفى ، و بر اهل بيت و ياران او كه بهينگان اوليااند ، و گزيدگان اصفيا .
بدان كه پس از خواندن كتاب رحمانى و منشور [ 489 ] آسمانى ، هيچ عبادتى كه آن را به زبان گزارند فاضلتر از آن نيست كه ذكر الهى گويند و حاجات خود به دعاى خالص در آن حضرت عرضه دارند . بر حسب اين مقدمه از شرح فضيلت ذكر چاره نباشد : اول بر سبيل اجمال در مطلق ذكر ، آن گاه به تفصيل هر ذكرى معين ، و به شرح فضيلت دعا و شرط و آداب آن ، و نقل دعاهاى مأثور كه جامع مقاصد دينى و دنياوى است ، و دعاهاى خاص براى استغفار و استعاذت و غير آن . و اين مقصود را در پنج باب به تقرير و تحرير توان رسانيد .
باب اول در فضيلت ذكر و فايدهء آن [ به ] اجمال و تفصيل باب دوم در فضيلت دعا و آداب آن و فضيلت استغفار و درود بر پيغامبر - عليه السلام -
هامش
( 1 ) بقره 2 - 152 .
( 2 ) مؤمن 40 - 60 .
( 3 ) اسعاف ، دستيابى ، نزديك شدن .
( 4 ) انجاح ، روا شدن .
( 5 ) بقره 2 - 186 .